Amor vincit omnia, et nos cedamus amori

Veel vrouwen met endometriose hebben een relatie. Veel van hen zijn single, bewust of niet bewust. Ik heb sinds drie en een half jaar een relatie met een schat van een man. We kennen elkaar nu al acht jaar. Ik was 15 en ging stappen met wat collega’s. Hij was 19 en ging stappen met wat vrienden. We leerden elkaar kennen en wisselden nummers uit. Toen hij de dag erna er achter kwam dat ik 15 was, sms’te hij nooit meer terug. Vier en een half jaar later plaatste hij een reactie onder mijn status op facebook. Een lang gesprek volgde. Al een paar dagen later kwam hij bij mij op bezoek. En sindsdien is hij nooit meer weggegaan. Nu, drie en een half jaar later, wonen we samen met onze drie katjes. Drie en een half jaar dat veel ups en downs kent. Een paar maanden na onze verzoening, kreeg ik pijn klachten. Dik een jaar later bleek dit endometriose te zijn. Tot op de dag van vandaag vraag ik mij vaak af: wat moet hij met mij? Ik heb veel klachten, ben sneller ziek, slik veel medicatie, moet veel dingen opgeven en om nog maar te zwijgen over kinderen krijgen. Toen onze liefde nog pril was, werd er al veel van gevraagd. Nog steeds is het voor mij een raadsel hoe zo’n prille liefde dat heeft doorstaan. Vanaf dag één ging hij met mij mee naar de artsen. Hij bracht mij weg, zat naast mij, luisterde mee en steunde mij. Ook tijdens mijn operatie heeft hij het ziekenhuis niet verlaten. Uren lang heeft hij in het restaurant van het ziekenhuis gezeten. Hij hield zich bezig met de spelletjes op zijn telefoon. Maar naar huis gaan? Daar piekerde hij niet over. Zodra ik weer op de kamer was, wilde hij meteen bij mij zijn.
Als ik mij bedenk hoeveel onze relatie voor mij heeft betekent, en nog steeds betekent, begin ik spontaan te huilen. Hoe zoiets ontastbaars zo groot kan zijn. Je kunt het niet vasthouden, je kunt het niet zien, maar wel voelen. Elk soort liefde is weer anders en voelt anders. Zo weet ik niet hoe de liefde voelt tussen moeder en kind. Ik heb zelf nog geen kinderen, dus kan mij daar nog niks bij voorstellen. Die liefde vind ik al helemaal bijzonder. Dat je na één seconde verliefd kan zijn op je kind, dat je onvoorwaardelijke liefde voelt wanneer je elkaar net hebt ontmoet. Je hebt je kindje natuurlijk negen maanden onder je hart gedragen, maar toch. Liefde is iets raars.
Ik vraag mij vaak af waar ik nu zou staan als ik mijn vriend niet had. Had ik dan nog alleen gewoond? Ik denk het niet. Als ik kijk hoe afhankelijk ik ben van anderen, vrees ik dat ik weer thuis had gewoond. Was ik er überhaupt nog wel geweest? Ik heb als tiener in een zware depressie gezeten en de afgelopen drie en een half jaar heb ik mij er vaak op betrapt dat ik weer die kant op zakte. Dan was daar mijn lieve vriend die mij uit die put trok, mij de zin van het leven weer liet zien. Ik verwacht dat ik er zeer zeker nog zou zijn, ik hou te veel van mijn familie en dierbaren om hun te kwetsen. En het leven is mij te mooi om op te geven. Het leven is een geschenk. Maar wie weet had ik mij wel moeten laten opnemen als ik hem niet had gehad.
Liefde is iets raars. Soms kan het pijn doen. Ook die kant ken ik helaas. Maar liefde kan ook ooh zo fijn zijn. Wat ik met mijn vriend heb, heb ik nog nooit gevoeld. Een band, zo sterk, die niemand kan breken. Al hebben sommige dat al geprobeerd. Telkens bewees de liefde zijn kracht weer. Dankzij de band die wij samen hebben, kan ik de hele wereld aan. Oké, bijna de hele wereld dan. Zo heb ik recent ter ere van onze liefde een tatoeage op mijn schouder laten zetten: Amor vincit omnia. Liefde overwint alles. Al zal de liefde niet alles kunnen overwinnen, toch heeft het al de hobbels in de weg al verslagen.

 

meganboers-codegeel4 meganboers-codegeel5

 

Geef een reactie