Begin van de vakantie, begin van een nieuwe uitdaging.

De vakantie is voor de meeste aangebroken. Zo ook voor mij. Eindelijk kan ik bijkomen na een jaar vol stres. Vooral de laatste paar weken waren zwaar. Veel studeren om de laatste punten binnen te halen. Helaas zonder veel resultaat. Waar ik bang voor was, gebeurde: ik behaalde niet voldoende punten. Toch heb ik mij erbij neergelegd. Het is niet erg, het is goed zo. Al is dit geen moment van opgeven. Mijn doel is om een opleiding af te ronden en iets te doen wat ik leuk vind. Ik voel me erg thuis in het recht. Een reden voor mij om hierin door te gaan. Na een paar aanmeldingen ben ik op twee scholen aangenomen. En misschien maar goed ook. Mijn voorkeur gaat op dit moment uit naar Utrecht. Buiten het feit dat ze de vakken die ik niet behaald heb pas na de eerste helft van de opleiding geven en ik in aanmerking kom om mijn master erbij te doen, houden ze verdomd veel rekening met mensen met een beperking/handicap/ziekte. Zo kreeg ik al snel een mail van een decaan voor een gesprek over wat ze voor mij konden betekenen en wat ze voor mij konden doen. Ze houden rekening met het totaal plaatje, dus ook financieel aangezien de zorgkosten al zo hoog zijn. Iets wat mij verbaasde. Ze komen mensen die veel zorg nodig hebben dus financieel tegemoet. Iets wat ik nog niet eerder was tegengekomen. Ik heb op twee verschillende scholen gezeten en geen van beide hield hier echt rekening mee. Al weet ik natuurlijk niet hoe Windesheim hierin staat aangezien ik nog geen duidelijke klachten had toen ik daar studeerde. We zijn nu wel beland op het punt om te kijken hoe we nu verder gaan. Blijf ik bij mijn vriend wonen of ga ik op kamers. Of gaan we toch samen verhuizen? Voor mij is het twee uur heen en twee uur terug reizen naar Utrecht. Iets wat lichamelijk heel zwaar zal worden. Afgelopen jaar was het 15 minuten met de auto, dus twee uur is wel een heel verschil. Toch willen we onze huidige woning niet kwijt. We wonen er goed en het is een prachtige woning. We wonen mooi en rustig. Beide zijn we niet gewend aan een drukke stad. Zelf was ik al rustig aan het rondkijken naar kamers. Best wel raar om naar kamers te kijken terwijl je een eengezinswoning hebt. Wat het vooral moeilijk maakt is het idee om weer zelfstandig te wonen. Alleen slapen, alleen koken, alleen eten, alleen op de bank, alleen alles. Ik weet ook wel dat je te maken krijgt met huisgenoten. Ik heb een jaar in Zwolle op kamers gewoond dus ik ben bekend met het echte studentenleven. Al trekt dat leven mij op dit moment niet meer. Hoe gek het ook klinkt, ik voel me daar te oud voor. Niet om te studeren, maar wel om te leven als een student. Ik woon samen met mijn vriend, heb een prachtige huurwoning, we zijn “papa” en “mama” van drie katjes, hebben het al wel eens over trouwen gehad en zeer zeker ook over kinderen. Terug op kamers is dan wel weer een heel grote stap terug. Waar ik vooral bang voor ben, is om uit elkaar te groeien. We zijn samen heel sterk, woonden al vrij snel samen. Als ik op kamers ga, bouw ik als het ware een soort nieuw leven op. De angst om daar straks al mijn vrienden te hebben, ’s weekends het liefst daar willen blijven omdat er iemand jarig is. We zijn een team samen, een ijzersterk team. Waarom zouden we dat op het spel zetten? Vanwege het idee dat het voor mij zwaar zal worden? Wil ik dat risico lopen? Nee, zeer zeker niet. Mijn vriend is het belangrijkste voor mij wat er is. Zonder hem had ik niet op dit punt gestaan. We willen beide hier blijven. En veel belangrijker nog, we willen bij elkaar blijven. We hebben al zoveel doorstaan samen. Ook dit kunnen we aan. We hebben elkaar gewoon nodig, in goede en in slechte tijden. Het zal zwaar worden en misschien red ik het niet, maar dat zien we dan wel, dat zijn zorgen voor later. Eerst geniet ik van de rust en bereid ik me voor op een nieuwe uitdaging. De prijs van succes is toewijding, hard werken en onvoorwaardelijke vastberadenheid voor wat je wilt bereiken. Het is al een keer eerder mis gegaan, maar dat is niet erg. Het verleden is er niet om vergeten te worden. Het is er om van te leren.

 

 

code geel roze orchidee

Geef een reactie