Being on my own

Sinds een nog niet al te lange tijd ben ik weer alleen, zoals een paar blogs geleden te lezen was. Ik ben al een aantal jaren het huis uit, dus ik weet gelukkig wat ik moet doen. Al is het nu wel anders. Ik ben natuurlijk een stuk volwassener dan toen. Ik was 17 toen ik op mezelf ging wonen. Op kamers, dat wel. Maar toch. Ik weet nog goed dat ik een sms naar Q-music had gestuurd toen ik in de trein zat, op weg naar mijn eerste nacht in mijn kamer. Nog geen minuut later belden ze mij op en was ik live te horen. 17 vonden ze behoorlijk jong en wensten me al het goeds toe. Blijkbaar weet ik altijd de juiste dingen te sms’en, want óf ze lezen mijn sms voor, óf ze bellen mij op. Ook nu nog wanneer ik weer eens wat stuur. Ik heb een jaar op kamers gewoond. Toen stopte ik met mijn studie en ging ik weer naar huis. Voor veel mensen die op zichzelf hebben gewoond, zullen herkennen dat dit weer een hele omschakeling is. Je moet weer rekening houden met je ouders en bent weer gebonden aan de regels van het huis. Als je afspraken maakt over hoe laat je thuis bent, moet je je daar ook aan houden. Twee weken heb ik dit volgehouden. Ik ben mijn ouders heel dankbaar dat ze mij weer hebben opgevangen, dat is het zeker niet, maar je bent toch gewend je eigen weg te gaan. Gelukkig had ik snel een appartement gevonden in het dorp waar ik vandaan kwam. Wat een verschil. Van een kamer van amper 12 m2 naar een appartement met een eigen douche en keuken. Als ik had schoongemaakt, was het 5 minuten later nog steeds schoon. Ik was 18 jaar en had een appartement. Een ruime woonkamer waar een keuken inzat die ik had afgeschermd met een scherm, twee kamers waarvan een kamer een washok was met alle aansluitingen en een kamer een slaapkamer met ingebouwde kast. Voor mij alleen was het perfect. Ik werkte doordeweeks, volgde weer therapie bij een psycholoog om mezelf weer terug te vinden, deed mijn eigen ding en ik kon staan en gaan waar ik wilde. Mijn fiets was heilig. Zonder dat ding kwam ik nergens. Ik fietste hele dagen overal naar toe. Als ik ergens ver weg moest zijn, fietste ik naar het station een half uur bij mij vandaan. Openbaar vervoer kent mijn dorp helaas niet. Na een jaar pakte ik weer een studie op en begon ik met mijn rijbewijs. Als ik kijk wat ik allemaal bereikt heb op die leeftijd, kan ik zeggen dat ik trots op mezelf ben. Financieel heb ik het niet makkelijk gehad, maar het is me allemaal wel gelukt. Ik kwam rond en heb zelfs mijn rijbewijs kunnen halen. Toen ik net 20 was kreeg ik een relatie, eigenlijk door mijn rijbewijs. Waar een facebook post wel allemaal niet toe kan leiden. We woonden al vrij snel samen. Eind januari kwamen we samen, iedere dag was hij bij me en al snel was hij er altijd. Vooral omdat ik na twee maanden pijn kreeg. Ik kreeg vage klachten en voelde me niet goed. Dit was toen voor school een reden om mij niet door te laten gaan naar het 2e jaar in september. De kans op studievertraging was groot. Van de bijna vier jaar dat we samen waren, hebben we 3 en een half jaar samengewoond. Te snel? Ja, misschien wel. Maar op dat moment voelde dat voor ons beide niet zo. Zoals ik vaker in mijn blogs heb geschreven, verwachtte ik niet dat ik zonder hem nog instaat zou zijn om alleen te kunnen wonen. Of ik dat nu nog steeds denk nu ik dus alleen woon? Ja en nee. Ik heb nooit alleen gewoond terwijl ik wist dat ik ziek was. Ook al had ik op mijn 17e de diagnose nog niet, toch had ik het al wel. En zelfs op mijn 13e had ik het al kunnen weten, als men een zware menstruatie niet als ‘normaal’ zou bestempelen. Dan hadden we al eerder aan de bel getrokken en misschien had ik daardoor nu wel minder klachten gehad. Maar dat is achteraf en ik ben iemand die het verleden niet aan wil passen, want daardoor pas je het heden en het nu ook aan. Toch is het voor het eerst dat ik met klachten alleen woon. Ik heb langer samengewoond dan dat ik alleen heb gewoond en ik heb van de tijd genoten. Ik kan goed alleen zijn, dat zeer zeker. Maar je mist het wel. Vooral het alleen wakker worden kan ik niet aan wennen. Vroeger was dit echt een gevalletje: ‘wat je niet kent kan je niet missen.’ Dat geldt natuurlijk niet voor alles, maar voor dit wel. Ook ’s avonds als je alleen op de bank zit. Ik heb gelukkig mijn drie katjes en die praten regelmatig terug als ik ze vertel hoe mijn dag was, maar echt een zinnig gesprek is nog niet gelukt. Ook de dagelijkse dingen vallen me zwaar. Ik probeer het huis zo goed mogelijk op orde te houden, maar als je net een slechte week hebt, wordt het huis ook steeds meer een rommeltje en dat zorgt weer voor onrust in mijn hoofd en dus weer meer pijn. Ook met eten is het soms zwaar. Doordeweeks kan ik gelukkig bij mijn ouders aanschuiven, dit scheelt tijd, inspanning en geld. Maar afgelopen week waren mijn ouders weg. Dan is er niemand die je kan helpen met koken als het niet gaat. Zelfs ervoor zorgen dat de katten eten hebben is dan al zwaar, aangezien je niet recht kan staan. En als je niet eet, heb je geen energie en krijg je weer meer pijn. Dit is echt een kwestie van het juiste ritme te vinden. Waarom het de afgelopen tijd weer ineens zo gaat weet ik niet. Volgende week moet ik een echo laten maken bij de radioloog en daarna weer een afspraak maken bij mijn gynaecoloog. Of het door de kou komt of door de stress weet ik niet. Ik ben mezelf nu in ieder geval gek aan het maken dat er weer een cyste ofzo zit en dat helpt ook niet bepaald tegen de stress. Gelukkig kan ik mij goed bezig houden en ben ik mezelf viool aan het leren. Dit leidt behoorlijk af en ik kom goed tot rust. Je moet toch weer je eigen ritme zien te vinden en je eigen tijd opnieuw indelen. Je bent zo gewend dingen te overleggen of bepaalde dingen te laten. Dat hoeft nu niet meer en dat is best een omschakeling.

Nu leg ik mijn focus vooral op de positieve dingen. De feestdagen komen er weer aan en daar kijk ik erg naar uit. In huis heb ik iedere avond de kaarsjes aan om sfeer te maken. Voor wie? Gewoon voor mezelf. Het is belangrijk om lief voor jezelf te blijven. En ik blijf strijden en zoeken naar antwoorden en oplossingen. Zo heb mij aangemeld als proefpersoon voor verschillende studies hier in Nederland. Ook al zijn sommige niet specifiek op endometriose gericht, toch kan het misschien wat doen. Denk bijvoorbeeld aan een nieuw soort pijnbestrijding of een medicijn gericht op je weerstand. We zullen zien wat de toekomst te bieden heeft. Ik sta open voor nieuwe dingen en ben benieuwd naar het nieuwe jaar. Mijn wens is om te reizen. Vroeger zou ik zoiets niet alleen durven. Maar als je iets wilt, moet je het doen. Waar een wil is, is een weg. En als die weg er niet is, moet je hem maken.

 

 

ive-got-my-own-back-codegeel-meganboers

 

Geef een reactie