Brief aan mijn lijf 03-03-2017

Beste Endo,

Al die jaren dat ik je al ken zijn we zo bekend met elkaar geworden dat ik je naam zelfs afkort. Zoiets wat vrienden ook doen bij elkaar.
Het is nu iets meer dan 6 jaar geleden dat we elkaar leerden kennen.
Terwijl ik druk bezig was met mijn studie merkte ik dat je steeds vaker en heftiger aanwezig was op
bepaalde momenten in de maand. En natuurlijk wist ik in het begin helemaal niet dat jij diegene was
die mij het leven op deze momenten zwaarder maakte.

In het begin dacht ik dat dit gewoon bij het vrouw zijn hoorde en ik de jaren daarvoor gewoon
ontzettend veel geluk had gehad door nooit last te hebben van pijn. Dus ach wat buikpijn en krampen waren toch ook weer niet zo erg.

Maar langzamerhand besloot je dat duidelijker aanwezig wilde zijn, misschien omdat ik je negeerde.
De kramp en buikpijn verergerden maar ook kwamen er andere klachten, ik kon in deze periodes moeilijk naar het toilet en gewoon lopen voelde alsof ik een halve marathon aan het afleggen was.

Nu mijn klachten verergerden merkte ik dat ik iedere maand een paar dagen was minder goed kon functioneren, en soms betekende dit zelfs dat ik thuis in bed lag ziek van de pijn. Ik besloot naar de huisarts te gaan want ik kon niet iedere maand een paar dagen ziek zijn terwijl ik
midden in mijn studie zat.

Maar de huisarts bleek nog niet goed op de hoogte van je. Eigenlijk wist ze helemaal niet van je bestaan af. Zo stuurde de huisarts me meerdere malen terug naar huis met de mededeling dat dit nu eenmaal bij het vrouw zijn hoorde. En tja sommige mensen hebben volgens de huisarts nu eenmaal een lage pijngrens.
En al die tijd zat je daar maar, genoeg tijd om je uit te breiden, genoeg tijd om mij het leven zwaarder te maken.

Na vele huisarts bezoeken kwam er toch een doorverwijzing naar de gynaecoloog. Eindelijk een stap verder en hopelijk zou ik er nu achter komen dat dit allemaal niets te maken had met een te lage pijngrens.

Daar zat ik dan op 21 jarige leeftijd bij de gynaecoloog te vertellen over mijn klachten, en natuurlijk hoort bij een bezoek aan de gynaecoloog een inwendig onderzoek.
Door jou, heb ik me zo ontzettend vernederd gevoelt om als 21 jarige in een stoel plaats te nemen waarvan ik had gehoopt er pas in te moeten zitten wanneer ik zwanger zou zijn, niet nu om op zoek te gaan naar de oorzaak van mijn pijn.

Waarschijnlijk vond je het nu ook hoog tijd om je zelf kenbaar te maken want al snel verscheen je op het scherm,op mijn linkereierstok. Hallo endometriose cyste.

Dit gaat heel raar klinken maar wat was ik op dat moment blij om je te zien, eindelijk was er een oorzaak gevonden en nu wist ik zeker dat ik mij al deze tijd niet had aangesteld.
Helaas was dit euforische moment maar van korte duur want de gynaecoloog stelde een kijkoperatie voor om je te verwijderen.

Na onze korte en intense ontmoeting zouden we alweer van elkaar verlost zijn en ik moet toegeven daar kon ik zeker wel naar uitkijken.
Echter bleek tijdens de kijkoperatie dat jij iets teveel aan me gehecht was geraakt in de periode dat we elkaar kenden, letterlijk en figuurlijk. Je bleek je flink te hebben verspreid door verschillende endometriose haarden en ach een andere kleine cyste kon er ook nog wel bij.

Na de operatie bleek dan ook dat ik met je moest leren leven, we zouden nooit van elkaar verlost raken ik kon er alleen wel voor zorgen dat ik onze vriendschap op een lager pitje zou zetten zodat je je misschien wat rustiger zou houden.

De jaren gaan voorbij en tot mijn verbazing leek het ook alsof je hebt geaccepteerd dat we het als vrienden wat rustiger aan doen. Soms merk ik dat je bang bent dat ik je vergeet en laat je even weer een paar dagen van je horen. Maar over het algemeen voelt het alsof een goede balans in onze vriendschap hebben.

Doordat ik op jonge leeftijd al heb ontdekt dat jij er bent, besluiten mijn man en ik onze kinderwens naar voren te schuiven. Ik stop met de pil en ben er klaar voor om moeder te worden. Hier denk jij anders over. Het lukt niet.

Maand na maand laat jij weer weten dat je er bent, en maand na maand lig ik weer dagen ziek in bed.
Omdat we het toch blijven proberen besluit jij dat het op een gegeven moment genoeg is.

Het is midden in de nacht wanneer ik zo ontzettend last krijg van buikpijn dat ik naar het toilet probeer te lopen maar halverwege de gang in elkaar zak. Ik kan niet meer overeind komen en bewegen is ook bijna niet meer mogelijk. Het enigste wat ik kan doen is proberen de pijn weg te puffen en hopen dat deze verdwijnt. Maar deze keer heb je besloten om niet te verdwijnen. Deze keer blijf je.

Midden in de nacht beland ik in het ziekenhuis en terwijl de dokters nog praten over een mogelijke blindedarm ontsteking weet ik dat dit niet klopt, ik weet dat jij deze pijn veroorzaakt. En opnieuw word ik geopereerd, en opnieuw blijkt dat jij je hebt weten uit te breiden ondanks het doorslikken van de pil.

Wanneer ik s’avonds na de operatie alleen op mijn kamer lig in het ziekenhuis, en mijn familie net heb uitgezwaaid, komt de arts binnen om te vertellen hoe de operatie is gegaan.
De mededeling is kort maar zeer krachtig, ik zal nooit op een natuurlijke manier zwanger kunnen raken. De wereld om me heen stort in, mijn doel als vrouw om een kindje op deze wereld te kunnen zetten, zal niet lukken zonder hulp van buitenaf.

Al snel belanden we in een fertiliteitskliniek omdat jij zo heftig blijft doorgroeien dat we onze kinderwens beter niet uitkunnen stellen. Ik beland in een wereld waar ik het bestaan niet van wist. Er word gesproken over de mogelijkheden van IVF.

Endo, je hebt me veel ellende bezorgd en ik heb je zo vaak vervloekt. Maar ik wil je ook bedanken, voor wat je me hebt gebracht. Door jou ben ik meer in het nu gaan leven en gaan genieten van de kleine dingen. Ik ben dankbaar geworden voor de momenten dat ik geen pijn heb en ik voel me sterker en krachtiger dan ooit. Jij bent ook de reden dat wij onze kinderwens naar voren hebben geschoven, en alsof het zo moest zijn blijkt dat er veel meer aan de hand is om ons een klein wonder te bezorgen. Je hebt ons de tijd gegeven om hier intensief mee bezig te zijn waardoor we nu bij een goed ziekenhuis zijn beland wat ons verder kan helpen.

Beste Endo, ik weet dat je er altijd zult zijn en dat onze vriendschap waarschijnlijk nog vele jaren zal duren. Maar zullen we afspreken dat jij de komende tijd wat rustiger houd, dan doe wij ons best om hopelijk ooit een prachtig wonder op de wereld te zetten.

Geef een reactie