Brief aan mijn lijf 19-03-2017

Mijn lichaam,

 

Je bent misschien niet zo groot met je 150 CM , en er is een gezegde voor ; “klein maar fijn” zeggen ze wel eens maar heb daar soms zo mijn twijfels bij. Je hebt wel veel pit en doet lekker waar je zin in hebt. Luisteren? Wat is dat? Sinds een aantal jaren bezorg je mij alleen maar veel ellende , dat is ook iets waar je goed in ben geworden. 24/7 bloedverlies en veel pijn aan mijn buik en een modder poel in de toilet en ook vooral als het niet uitkomt want hé waarom zou je het alleen doen op momenten die wel uitkomen? En daarnaast moet IK overdag een aantal uren slapen zodat jij de dag door kan komen want anders hou je het niet vol. En door jou heb ik veel echo’s moeten laten maken bij de gynaecoloog , verschillende soorten medicatie in nemen. En op een gegeven moment begon het op vieze snoepjes te lijken in plaats van medicatie , want JIJ , JIJ was te sterk en te slim voor de medicatie en een paar operaties moeten onder gaan omdat ze niet wisten wat er aan de hand was en bij de laatste operatie moesten ze verklevingen en stukje weefsel weg halen om het te onderzoeken wat het is en uit eindelijk hebben ze je naam gevonden. Jou naam is : ENDOMETRIOSE. Een chronische , irritante , rot ziekte die tot aan mijn overgang duurt. Heb nog heel wat jaren om jou beter te leren kennen , maar net op het moment dat ik denk dat ik jou ken en door heb begin ik weer te twijfelen want dan verander JIJ weer van strategie of net op het moment dat ik denk dat ik weer een aantal goede dagen heb moet JIJ weer het roer om gooien zodat ik in bed lig en het zowat uit kan schreeuwen van de pijn en elk half uur naar de toilet mag om me te verschonen en geen medicatie , kruikje of warme douche kan helpen. Maar te gaan zeuren en doen heeft geen zin. Want jij bepaalt wanneer je komt en wanneer je weg gaat. Waar ik ook tegen aan loop is dat vele mensen geen idee hebben van wat ENDOMETRIOSE betekent en inhoud. Elke dag moet ik me weer sterk houden en doen alsof er niks is voor de buiten wereld. Want ze snappen het niet. Ze zeggen dan “ach … iedereen is wel ongesteld en voelt zich dan ook niet lekker , niet aanstellen maar gewoon door gaan”. En ze kijken me raar aan als ik zeg dat ik niet naar school ga of niet werk. Dan krijg ik een lading vol met negatieve reacties. Ik kreeg zelfs van een paar mensen de vraag : “Ben je zwanger?” De grond zakte onder mijn voeten vandaan. En viel in een heel groot val. Maar dat maakt jou helemaal niks uit want jij gaat gewoon gelukkig en blij door. Het lijkt alsof je ervan geniet. Het enige moment dat ik rust heb van jou is meestal als ik slaap. En op de goede dagen kan ik mijn huishouden doen en genieten van mijn hobby , dat is paard rijden. En dan geniet ik van dat moment , het lijkt alsof ik weer de oude ik ben zonder een rot ziekte. Ik begin steeds meer te genieten van de kleine “geluks” momenten , momenten waar ik even weer kan genieten van het leven en niet meer alsof te doen dat ik geen pijn heb en niet lekker in mijn vel zit. Maar nu is het tijd , tijd dat ik het hef in eigen handen neem en mijn eigen leven ga leiden en jou mijn leven niet laat beïnvloeden of bepalen.

   

Geef een reactie