De week van de vruchtbaarheid

De week is het de week van de vruchtbaarheid. Een week om weer even stil te staan bij het moeilijk zwanger kunnen worden. Al heb ik zelf nog niet geprobeerd om moeder te worden, toch weet ik dat het bij mij lastig gaat worden en ik uit zal moeten wijken naar de wetenschap. Het is voor mij nu ook heel dubbel. Toen ik net 21 was, kreeg ik 5 jaar van de arts. Dit geeft natuurlijk geen garantie. Die tijd kan korter zijn, maar ook langer. Al lijkt het nu stabiel, toch blijft die onzekerheid. Al helemaal omdat ik een stabiele relatie belangrijk vind. Ik zie dat toch als een basis. En momenteel is die relatie er totaal niet. Dan ga je je toch dingen afvragen, heb ik het juiste gedaan? Vorige week had ik een reading gewonnen bij een medium. Afgelopen vrijdag ben ik daar heen geweest. Dit heeft voor mij wel veel rust gegeven. Ik geef mezelf vaak de schuld voor de dingen en twijfel te veel. Onder andere of ik wel de juiste keuzes heb gemaakt. Sommige mensen geloven er niet in, ik geloof er wel degelijk in. Ze vertelde mij dingen die ze niet wist, wat mij echt het gevoel gaf dat ze goed zat. Ook zei ze me dat ik niet moest twijfelen aan mezelf en de juiste keuzes had gemaakt en de juiste stappen aan het maken was. Dit geeft me wel rust. Maar ook onzekerheid over de toekomst. Als ik de arts moet geloven, heb ik nog iets meer dan 2 jaar. Al weet ik dat het momenteel redelijk stabiel is allemaal en de linker eierstok (even afkloppen) nog gewoon functioneert. Ik weet dat ik het meer los moet laten. Ik moet mij meer focussen op het heden en mij niet al druk gaan maken om de toekomst. Natuurlijk, denken aan de toekomst is belangrijk, maar met dit soort dingen zie ik het allemaal wel. Alles komt op zijn tijd. Als ik er naar ga zoeken, vind ik het niet. Dit soort dingen vinden jou uiteindelijk. Ik werk vanzelf naar de toekomst toe en ik zie wel wat er allemaal op mijn pad komt. Het belangrijkste is momenteel mijn studie. En om alles rustig en stabiel te houden. Zo heb ik vorige week ook weer de spiraal terug laten plaatsen. Het is toch weer iets wat de endometriose af zou moeten remmen. Na de studie in België had ik helemaal niks meer en dat is natuurlijk vragen om problemen. Toch was het met de spiraal weer spannend. De vorige keer had ik ibuprofen van te voren ingenomen en nog was het een vervelende ingreep. Ik zag er de avond te voren dan ook verschrikkelijk tegen op. Ik had voor het slapen al Naproxen en Oxycodon genomen en de wekker een uur eerder gezet om dat zelfde weer in te nemen.      Toch maakte ik mijzelf helemaal gek. Ik was bang voor de pijn. Maar wat stelde ik mij aan?? Ik heb endometriose. Ik heb dagelijks pijn en sommige momenten wil die Oxycodon echt niet werken. Moest ik dan angstig zijn voor die paar seconden dat het even vervelend was? Kon ik dat gevoel vergelijken met de pijnaanvallen? Nee, bij lange na niet. Al zei een stemmetje in mijn achterhoofd wel: Je hebt endometriose, wellicht gaat het daarom meer pijn doen en krijgen ze hem er niet in. Ik schoot al helemaal in de stress toen ik zag dat er een stagiair liep die aan het afstuderen was. De huisarts zelf was er ook bij, maar toch vond ik het spannend. Mij werd wel gevraagd of hij hem mocht zetten in plaats van de arts. Nou, vooruit, hij moet het uiteindelijk ook kunnen. Met de woorden dat hij het al vaker had gedaan, kreeg ik goede moed. Tot hij ging vragen wat de bedoeling was. Ook het opmeten van de baarmoeder ging niet vlekkeloos. Normaal zou de arts na 6cm weerstand moeten voelen, maar hij voelde niks terwijl ik toch duidelijk een pijnscheut voelde. Echt pijn? Nee, maar vervelend was het wel. Later bleek dat hij op 11cm zat en dus te ver zat. De arts verwonderde zich erover hoe goed ik me hield en andere vrouwen al tegen het plafond zaten. Waren het de pijnstillers? Vast wel, maar de pijn door de endo is heftiger. Gelukkig ging daarna alles soepel en heb ik nergens last van gehad. Blij dat ik het gedaan heb? Ja, tot ik de rekening kreeg. Anticonceptie wordt niet vergoed als je 21 bent geweest. Toch was dit een medische reden en doet mijn huisarts zijn best om dat de verzekering duidelijk te maken door middel van een brief die ik met de declaratie kan opsturen. Wat een fijne vent is het toch ook. Dit lucht wel op, iemand die tenminste met je meedenkt. Deze week is de week van de vruchtbaarheid. Een week om weer stil te staan bij alle zwangerschappen en vooral bij de gewenste zwangerschappen die op zich laten wachten. 1 op de 6 stellen heeft moeite om zwanger te worden. Zie een zwangerschap dan ook niet als iets vanzelfsprekends. Het is een geschenk, een cadeautje. Een kind neem je niet, die krijg je. Het is een zegen die je mag ontvangen. En ook al ben je zwanger, dan nog is het dan niet klaar. Denk aan alle vrouwen die miskraam na miskraam krijgen. Ook daar moet een stilte doorbroken worden. Mijn grote zus is daar een voorbeeld van. Veel miskramen en mijn nichtje Tatum* die levenloos ter wereld kwam. Dit is geen domme pech, ook dat heeft een reden. Er zijn nog veel stiltes die doorbroken moeten worden.

 

 

codegeel-meganboers-freya meganboers-codegeel-freya-1

Geef een reactie