Een nieuw begin

Afgelopen week zijn mijn vriend en ik weer oom en tante geworden. De broer van mijn vriend is voor de tweede keer vader geworden. Het is altijd weer heel bijzonder, om zo’n klein wezentje te zien. Het heeft dan pas een paar uur geademd en kent alleen de kamer waar het geboren is. Wat achter die drempel ligt, is een heel nieuw avontuur. Een avontuur wat het zelf zal gaan schrijven. Zo ook voor ons nieuwe nichtje. Haar verhaal is afgelopen week begonnen. De eerste paar hoofdstukken zal ze nog niet volledig zelf schrijven. Maar al snel neemt ze de pen in eigen handen. Dan zie je zo’n klein roze wondertje. Bedenkend dat een lichaam dat kan maken. Het is behoorlijk indrukwekkend als je bedenkend waartoe een lichaam instaat is.
Nu ik ouder wordt ben ik me daar steeds meer bewust van. Al heeft mijn zus al vier kinderen waarvan één een prachtige ster aan de hemel is, toch beleef ik die dingen nu bewuster. De laatste zwangerschap van mijn zus heb ik heel nauw meegemaakt. De andere drie wat minder aangezien ik toen in het zuidelijkste puntje van Nederland woonde, dik twee uur rijden van mijn familie. Al herinner ik mij iedere zwangerschap heel goed. Hoe ik als kleutertje met blauwe muisjes op school kwam. Vragende blikken met de opmerking dat ze niet wisten dat mijn moeder een zoontje verwachte. Ik kon dan vol trots hun gedachtes breken met de woorden dat ik tante was geworden. Ja, ik was een kleuter en ik werd tante en nee, mijn zus is geen tienermoeder. Ik ben een nakomeling en mijn zus was al volwassen. Ruzies met mijn zussen ken ik daardoor niet. Ik heb mij destijds ook nooit echt een tante gevoeld. Het verschil tussen mij en mijn neefje was kleiner dan dat tussen mij en mijn zussen. Het voelde dan ook meer alsof ik een soort broertje had.
Ook heb ik toen al de ellende gezien wat een zwangerschap met een lichaam kan doen. Bij mijn neefje ging het al bijna mis. De zwangerschap vergiftigde mijn zus en haar zoon. Later zou blijken dat dit door een stollingsafwijking zou komen. Hierdoor verloor mijn zus ook haar dochter, bijna drie jaar na de geboorte van haar zoon. Zwanger worden was geen probleem, het zwanger blijven echter wel. Na een aantal miskramen groeide de hoop dat het een aantal jaren later goed zou gaan. Mijn neefje moet alles heel bewust hebben meegemaakt. Bijna 6 jaar was hij, toen hij tegen zijn broertje in mijn zus haar buik sprak: “wees maar niet bang, de dokters gaan zorgen dat jij wel zal leven.” Nog steeds staat mij dat moment sterk bij.
Nu ik ouder wordt en weet van het bestaan van mijn ziekte, is de angst alleen maar groter. Niet alleen zal het zwanger wórden een uitdaging worden, ook het zwanger blíjven zal een spannend iets worden nu ik weet dat de kans aanwezig is dat ik hetzelfde syndroom als mijn zus heb. Ik heb mijn zus altijd bewonderd om haar enorme kracht en vechtlust om haar droom en wens in vervulling te zien komen. Na al het vechten heeft ze drie prachtige kinderen hier rondlopen. Afgelopen week was een week vol emoties. 8 augustus zou mijn nichtje 14 geworden zijn. 14 jaar is ze al de mooiste ster aan de hemel. Mijn zus vertelde mij na haar geboorte dat ze de helderste ster aan de hemel was. Iedere avond keek ik naar buiten om te zien of ze nog naar ons keek. Ook nu nog zoek ik naar die ster als ik naar de sterrenhemel kijk. 8 augustus blijft een dag waarop ik stil sta bij het leven. En 14 jaar later kwam er een nieuw leven, op 9 augustus zag ons nichtje voor het eerst het daglicht. 2 verschillende levens, 2 verschillende dagen. Toch zo dicht bij elkaar.

 

 

10002937_624792077593349_450796367_n22code geel roze orchidee

Geef een reactie