Endo hoe? Het vervolg

Daar lag ik dan, in dat ziekenhuis, tijdens dat mooie weekend eind augustus. Wat een dagopname moest zijn, werd een weekendverblijf. Wat een kijkoperatie moest zijn, werd een uitgebreide buikoperatie. Wat een cyste was, bleek Endometriose in zijn hevigste vorm.

Op zaterdag wil een overactieve arts assistent me, terwijl ik nog een katheter heb én een morfine pomp, naar huis sturen. Ga maar lekker in de zon zitten, daar knap je van op, is zijn advies. Een net zo actieve, maar nuchtere verpleegkundige steekt daar een stokje voor. Jij gaat niet naar huis zegt ze nuchter, terwijl ze me bevrijdt van de katheter. Ik ken jouw soort, jij gaat meteen weer aan de gang thuis en je hebt een mega operatie gehad. Jij gaat pas naar huis als je lijf eraan toe is. Als ik even later op de rand van mijn bed balanceer, mijn dochter vrolijk de kamer binnenstormt en mijn zoon me uitbundig wil omhelzen, breekt het zweet me aan alle kanten uit. Mijn hoofd suist en ik wil maar één ding: rust in mijn hoofd en in mijn lijf.

Die middag draait mijn hoofd overuren. Ik voel me verward, wat is me overkomen? Ik blijk dus Endometriose te hebben. Dat is nieuw voor me. Ik Google wat, maar word een beetje naar van alle miserie over dit onderwerp. Tegelijkertijd vind ik er ook merkwaardig veel herkenning. Ik heb al jaren pijn. Pijn in mijn buik. Pijn in mijn heup. Pijn in mijn darmen. Pijn in mijn blaas. Zeker rond mijn eisprong en menstruatie speelt het extra op. Mijn man zegt altijd dat ik maar één week van de maand mezelf ben en dat is de week na de menstruatie en voor de eisprong.

Ik heb veel last van mijn darmen en breng zoveel van mijn tijd op de wc door, dat manlief heeft bedacht dat hij bij een nieuwe badkamer een tv gaat installeren tegenover het toilet. We hebben er samen mee leren dealen, met die darmen van mij. Uit eten gaan betekent dat hij of een deel van de tijd alleen aan tafel doorbrengt, of dat hij als een gek naar huis racet, zodat ik het toilet kan halen. Hij heeft zelfs een app op zijn telefoon om het dichtstbijzijnde toilet te traceren. Onderzoeken door een MDL arts leverden niets op, behalve dat ik wel hele scherpe hoeken in mijn darmen heb, waardoor de darmondezoeken nooit slaagden.

Dit flitst door mijn hoofd op die zaterdagmiddag. Al die pijn, al die wanhoop en altijd het gevoel dat ik me aanstel, dat ik toch niets heb, dat ik niet zo ingewikkeld moet doen.

Die middag neem ik me voor dat het klaar is. Het is klaar met de Grace die altijd maar stoer en dapper doet. Kijk waar het me gebracht heeft, dat altijd maar doorgaan. Ik wil eerlijk zijn tegenover mezelf, tegenover mijn man en tegenover mijn kinderen. Het afgelopen half jaar ben ik door al die pijn niet de vrolijkste geweest thuis, ik zie nu pas in hoe erg het eigenlijk was.

Op zondag krijg ik bezoek van mijn gynaecoloog. Ruim een half uur zit ze aan mijn bed en legt uit wat ze heeft gezien, wat ze heeft gedaan, wat niet is gelukt, wat de prognose is. Ze is heel realistisch en dat heb ik ook nodig. Ze heeft een vreselijke bende in mijn buik aangetroffen. Enorm veel verklevingen en Endometriose haarden. Mijn linkereierstok is eruit, evenals de eileider. Ze heeft zeker niet alles kunnen verwijderen en ook zit de darm nog vast aan mijn baarmoeder. Mijn laatste bevalling flitst door mijn hoofd, ik ging binnen een half uur van 3 naar 10 centimeter ontsluiting en het enige wat ik dacht was, mijn darm scheurt, zo’n ongelofelijke pijn had ik bij mijn darmen. De verloskundige lachte er om…ik vraag aan mijn gyn of het mogelijk is dat mijn darm toen ook al vast zat, antwoordt ze bevestigend.

Ze adviseert me vooral goed rust te nemen, zowel fysiek als emotioneel. Ze is altijd bereid om uitleg te geven en drukt me op het hart om haar vooral te bellen als ik daar behoefte aan heb. Over de toekomst wil ze niet veel kwijt, behalve dat dit een lang, chronisch traject gaat worden. Maar nu eerst aansterken.

Als ze weg is, jank ik een stevig potje. Wat een ellende. Ik overzie het even niet meer. Het lucht op en die middag en avond geniet ik van mijn kinderen en hoop ik maandag naar huis te kunnen.

Geef een reactie