Endometriose en ik, aangename kennismaking!

Wat ben ik enthousiast dat ik deel mag uitmaken van dit geweldige team jonge vrouwen. Allen tezamen hebben we één doel: schrijven over endometriose. Ik schreef reeds twee keer als gastblogger voor Code geel. Blijkbaar valt mijn Belgische accent in de smaak!

Het bloggen is best nieuw voor mij, maar ik doe het graag en wil graag endometriose wat meer in het daglicht zetten. Dat is naar mijn mening nu veel te weinig het geval. Ik zal me even kort voorstellen.

Wie ben ik? 

Mijn naam is Sandy, ik ben 28 en woon in het Belgisch Limburgse Kaulille. Een klein dorpje dat enkele schitterende natuurplekjes bezit en eveneens een Bruno’s heeft op 800 meter van bij mijn thuis! Ik weet niet hoe het in Nederland zit, maar wij Belgen lusten af en toe wel een keer een pizza van bij de Bruno’s! Ik ben een vroedvrouw (verloskundige) van opleiding, maar ben reeds sinds enkele jaren werkzaam als verpleegkundige in het ziekenhuis. Verder heb ik ook les gegeven aan de hogeschool in Genk.

Ik ben vorig jaar september getrouwd met de liefde van mijn leven: Joeri. We hebben het jaar voordien samen een (t)huisje gekocht. Bij ons woont ook nog Nuka, een puberende Australische Herder van bijna 1 jaar. Verder heb ik nog een paard Triomphe die in Budel-Schoot staat op een paardenhouderij. Ik ben dolgelukkig hier, samen met mijn gezinnetje.

Mijn hobby’s zijn vrij uiteenlopend: paardrijden, wandelen, filmpje kijken, reizen, lezen, schrijven, verven en leren (jawel…).

 

Mijn verhaal

Enkele jaren geleden, ik geloof dat het in 2013 was, kreeg ik te horen dat er een endometriose cyste mijn urineleider en nier links belemmerde om fatsoenlijk af te lopen. Ik had al maanden rugpijn wat werd afgedaan als een beginnende hernia die in mijn rug zat. Het paardrijden was de boosdoener, daar kwam de rugpijn zogezegd van. Tot ik een foto liet maken waarop te zien werd dat mijn linker nier volledig gestuwd was. Toen was het ‘alle hens aan dek’ en opereren. Twee keer op twee weken tijd! Het ergste was voor de operatie, toen kwam er een arts mij vertellen dat ik nu opeens veel pijn had omdat er een diagnose van ‘hydronefrose’* gesteld was. M.a.w. ik stelde me dus aan?! Vreselijk soms die artsen!

Ik had al jaren pijnlijke maandstonden, maar zoals altijd: “pijn hoort er nu eenmaal bij”. Jaren later weet ik natuurlijk dat dit niet volledig klopt. Ik werd na die diagnosestelling geopereerd. Eerst kreeg ik een stent waarbij ze er niet goed door geraakten. Alles zat potdicht! Een week later hebben ze me dan open gedaan en werd ik wakker met een blaassonde, infuus, redondrain (zo een potje dat vacuüm zuigt waarbij wondvocht en bloed wordt weggevoerd) en een artistieke streep net boven mijn bikinilijn van 10 cm breed! Ik verbleef een tijdje in het ziekenhuis en er werd me gezegd dat endometriose de boosdoener was van deze obstructie. Ik zou goed opgevolgd moeten worden zodat de endometriose geen kans had om te groeien… .

Ondertussen leerde ik mijn huidige echtgenoot weer kennen. (Ik kende hem reeds langer dan mijn toenmalige vriend, maar er is nooit een kans geweest om samen te zijn.) We waren gelukkig en wat doe je als je gelukkig bent? Inderdaad, je denkt verder aan je toekomst… . We wilden trouwen en kinderen krijgen. Ik dacht in mijn achterhoofd wel aan de endometriose. Alleen hoop je altijd dat zoiets jou niet overkomt. Ik stopte met de pil waarbij alle miserie begon.

Endometriose en ik

Ik ben blij dat ik weet dat ik het heb en dat ik er actief zelf enkele dingen aan kan doen. Ik ben voor de rest volledig afhankelijk van het ziekenhuis met al zijn artsen en verpleegkundigen. Dat is erg moeilijk, aangezien ik een fameuze controlefreak ben! Aangezien ik zelf vroedvrouw ben, wist ik al heel veel over endometriose. Dat geeft natuurlijk een goede bagage, maar tegelijkertijd ook heel veel angst. Je weet als vroedvrouw wat er nog allemaal komt.

Ik schrijf vaak veel van me af en hield vroeger altijd een dagboek bij. Dat heeft me tijdens mijn zware jeugd wel overeind gehouden. Daarom dat ik nu weer hetzelfde doe, maar dan met deze blog.

Wat kunnen jullie van mij verwachten de komende tijd?
Voornamelijk blogs betreffende mijn ervaring omtrent endometriose:

* Het mentale aspect
* Het sociale aspect
* Endometriose en een kinderwens
* De diagnosestellingen (onderzoeken) (ervaringsgericht)
* De behandelmethodes (operaties, medicatie, alternatieve behandelingen zoals acupunctuur, …) (ervaringsgericht)
* Hoe endometriose mijn leven veranderde (negatief maar ook enkele positieve aspecten)
* Hoe positief om te gaan met endometriose
* …

Ik tracht relevante bronnen te gebruiken tijdens mijn blogs. Het meeste gaat wel ervaringsgericht zijn. Hoewel ik verpleegkundige ben, kan hier ook soms wat emotioneel geladen informatie bijzitten.

Ik heb er zoveel zin in! Ik hoop dat er meisjes en vrouwen door mijn blogs beseffen dat ze nooit alleen zijn. Dat ze net doordat ze niet alleen zijn, zich gesteund voelen. Ik hoop dat endometriose beter wordt erkend. Ik hoop bovenal dat ik een succesverhaal mag worden voor iedereen die mijn blogs leest.

Oh ja, hieronder nog enkele kiekjes van mijn gezinnetje en mezelf!

Veel liefs,

Sandy

Strength is what we gain from the madness we survive.

 

Sandy, endometriose
Mijn schatjes
trouwfoto
De mooiste dag van ons leven!

Ik ben ook erg benieuwd naar jullie verhaal! Laat zeker in de commentaar weten hoe jij endometriose ervaart.

One Reply to “Endometriose en ik, aangename kennismaking!”

  1. Mooi en heftig verhaal….

    Voor mij is endometriose heel onvoorspelbaar (het lijkt goed te gaan en plots word ik er weer aan herinnerd) en is de oorzaak van mijn kinderloosheid. Kortom vaak is endo mijn vijand maar ik heb er al veel wijze lessen uit geleerd en wil mijn endo ook vaak te vriend houden…

Geef een reactie