Gastblog: Kachelbenen

Wat je allemaal niet gaat doen om de pijn te ontzien en te verzachten…

Zeurende pijn

Endometriose komt in vele vormen voor. Sommige dames merken er niks van, zijn helemaal verkleefd van binnen en dat wordt per toeval op een dag ontdekt. Anderen hebben het in mindere mate en dan met erg veel pijn. Ik heb vooral last met zitten. Zeurende pijn in mijn onderbuik en uitstralingen naar mijn benen.

10 jaar geleden dacht ik, na een jaar van proberen, eindelijk 11 weken zwanger te zijn. Bij de echo bleek het een miskraam bij 6 weken. Het voelde als falen, hoe kan je eigen lichaam je zo voor de gek houden?! Ik had me nog nooit zo mooi gevoeld, dit was waar ik voor gemaakt was. En nu, nu niks…
Ik dacht alleen maar: dit moet eruit en wel nu. Na een week van afwachten dan eindelijk een curretage. Ik zag het als een verlossing, maar achteraf was dit voor mij het begin van alle ellende. De volgende dag liep ik gelijk over de Koninginnemarkt in Utrecht. Hoppa, eruit en doorgaan!

Je bent gek!

Vanaf toen kwamen de klachten, dus ergens heb ik mezelf altijd toch een klein beetje de schuld gegeven. Had ik meer rust moeten houden, had ik maar dit, had ik maar dat…
Het was psychogene pijn zei mijn gynaecoloog, ik had mijn miskraam niet verwerkt. Kortom, ik was gek en het zat tussen mijn eigen oren. Daar kon ik me niet bij neerleggen: bekkenbodemtherapie, acupunctuur, vitamine preparaten, aanmelden bij Freya stichting en met mijn partner naar de psycholoog. Een mens maakt rare sprongen als je lijf je in de steek laat.

Na een jaar van lijden heb ik zelf om een kijkoperatie gevraagd. Er was niks geks te zien, wel wat endometriosespots, maar dat kon de pijn echt niet veroorzaken…
Ik werkte op kantoor, slikte de hele dag pijnstillers en besloot met dat werk te stoppen. Lopen dat was de enige manier om de pijn te ontzien. Ik heb daarom ook nu werk waarbij ik meestal in beweging ben.

Erkenning

Een vriendin van mij had destijds ook endometriose en raadde mij haar specialist aan. Drie maanden wachttijd bij de beste man en toen ik eindelijk aan de beurt was, was mijn relatie voorbij. Tja daar zit je dan, relatieloos en eindelijk begrip voor je pijn. Erkenning was voor mij op dat moment al genoeg. Het is zo’n onbegrepen chronische ziekte.

Jaren heb ik doorgebikkeld, twee jobs, vliegen van hot naar her en maar lekker druk, druk, druk zijn om de pijn te ontzien.
Rare houdingen aannemen op de bank, niet graag meer naar de bios gaan of uit eten. En lang tafelen met vrienden thuis was ook niet echt meer een feest.

Dag strakke sexy broeken, hallo wijde trainingsbroeken, die ik ook vaak mee nam als ik ergens op visite ben. Thuis op de bank zit ik niet, maar lig alleen nog maar lang onderuit. Dat zal uiteindelijk ook wel vast eens slecht voor mijn rug zijn. En sex, heerlijk, maar dan wel een paar dagen aan de paracetamol voor de heftige napijn.
De week voor mijn maandelijkse ellende werd de pijn steeds vervelender. Ik lag soms met een koude flauwte en zweetaanval op de grond. Last van mijn darmen en begonnen met starten met het endometriose dieet, wat de wereld om je heen heel vaak even vergeet.

Kachelplekken

De kruik was een redmiddel, heerlijk en lekker warm op mijn buik. Hoe heter, hoe beter en nu kom ik dan uit bij die kachelbenen…

Ik had ergens op een site gelezen dat een kruik helpt om ongesteldheidspijn daarbinnen te verzachten. In het kerstpakket van mijn werk zat een hele fijne met een zachte beschermhoes eromheen. Gewoon rechtstreeks uit de waterkoker met 100 graden mijn kruik in. Ik geloof dat elke kruik in de gebruiksaanwijzing aangeeft dat het gevaarlijk is om hoge temperaturen te gebruiken. De kruik knapte niet, dus ik dacht er verder niet echt bij na. Elke avond en soms al thuis op de bank na werk gelijk de warmte erop.

Er ontstonden kleine rode vlekjes en scheurtjes en toen ik het op een dag aan mijn vader liet zien zei hij: kachelplekken! Dat hadden oude vrouwen vroeger ook, die te dicht met hun benen bij de kachel hadden gezeten… kachelbenen.

Je zoekt het op op internet en dan ontdek je dit:
Erythema ab igne ( erythema = roodheid, ab = door, igne = vuur, warmte) staat ook wel bekend als “kachelbenen” . Het is een typische voorbeeld van een huidziekte veroorzaakt door fysische factoren, in dit geval warmte. De typische patiënt is een wat oudere dame die vanwege koude, regelmatig haar blote benen zet vóór een open haard, een centrale verwarming of kachel. Een ander typisch voorbeeld is een jonge vrouw die maandelijks om haar menstruatie pijn tegen te gaan op haar onderbuik een warme kruik plaatst.

Inmiddels heb ik blijvende schade van rode marmerachtige plekken. Maar ach na een blindedarmontsteking op mijn zestiende, laproscopie en een recente operatie van 3 uur met 5 nieuwe kleine littekens is dat het ergste nog niet…

Maar misschien wel iets wat goed is om te weten voor de nieuwkomers hier.
De schade in je lijf zorgt ook voor schade aan de buitenkant. Eerst in een onbegrepen vorm voor je geest en gaandeweg ook voor de buitenkant om de inwendige pijn te verzachten.

Ik kan alleen maar zeggen, luister naar en heb vertrouwen in jezelf. We zijn niet gek.

Geef een reactie