Onderbuikgevoelens

Ik weet niet anders dan dat ik ‘ongesteld zijn’ maar een hele vervelende bedoeling vind. Ik werd voor het eerst ongesteld op m’n 10e of misschien net 11e jaar, en het was al heel snel heel heftig en met veel bloedverlies. Maar m’n moeder was ook altijd zwaar ongesteld en de huisarts zei dat ongesteld zijn nou eenmaal pijnlijk is. En dat ik meestal twee dagen per maand dubbelgevouwen op de bank lag, tja, dat is vervelend. Kruik op de buik en pijnstillers slikken. Jaar in, jaar uit. 
Toen ik begin twintig was heb ik weer een poging ondernomen om bij de huisarts, en later bij de gynaecoloog in het ziekenhuis, uit te laten zoeken of er niet meer speelde in mijn buik. Maar uit mijn bloed en een echo kwam niets ongewoons. Desondanks ik bleef het gevoel houden dat er iets niet goed zat. Helaas is het zo dat je gevoel het bij de dokters niet wint van hun verstand. 
In 2013 (ondertussen 25 jaar oud) stapte ik in het huwelijksbootje en wilde een gezinnetje starten met mijn man. Na een jaar onsuccesvol ‘klussen’ gingen we naar de huisarts. Wat kleine onderzoeken wezen niets uit, maar ik heb vroeger hormonen gekregen die een potentieel probleem vormden, dus we werden doorgestuurd naar het ziekenhuis. Daar weer bloedprikken, echo’s, de hele riedel. Maar nee, niets aan de hand. “Ga het nog maar een jaar proberen.”
Begin 2016, na een dik jaar thuis hobbyen met ovulatietests, gaf ik de hoop op een spontane zwangerschap op en namen we de stap naar het ziekenhuis. We mochten starten met IUI en ik ging Menopur injecties gebruiken. De pijn in m’n onderbuik was ondertussen niet meer te houden. Ik zat met regelmaat op m’n werk met m’n broek open onder m’n shirtDie Menopur injecties waren, achteraf gezien, olie op het vuur.
Het IUI-traject verliep niet vlekkeloos en op de echo’s was elke keer ‘iets’ te zien. Alleen wisten ze nooit wát. Vlekken. Vegen. Zakjes. Leeggelopen cystes. Zeg het maar. Ze wisten het gewoon niet. Na een half jaar en maar 2 inseminaties (andere pogingen werden telkens afgebroken door ‘iets’ op de echo) was ik het spuugzat. Ik ben op m’n strepen gaan staan en heb een kijkoperatie geëist. Na enig discussie werd dat toegezegd, onder het mom van mij “gerust stellen”.
Terwijl ik nog super wazig was van de narcose, kwam de arts mij al vertellen dat de kijkoperatie goed was gegaan, maar dat ze wel stadium 4 endometriose hadden gevonden. Goh, ja, dat hadden ze eigenlijk niet verwacht. En als ik zwanger wil raken, dan kan dat alleen via IVF, maar enkel nadat ik daar vóór eerst 3 maanden door middel van Lucrin of Zoladex in de overgang ga.
In de maanden die volgden heb ik gehuild, ben ik boos geworden, wilde ik opgeven, was ik wanhopig. De hormonen van de maanden ervoor gierden nog door m’n lijf, ik had super rot nieuws gehad (ik heb verdomme endometriose! Waarom hebben ze nooit eerder naar me geluisterd!?) en het voorgestelde traject voor een zwangerschap zag ik absoluut niet zitten.
M’n man en ik hebben toen besloten een pauze in te lassen. Ik had tijd en ruimte nodig. En ik wilde onze kinderwens nog niet opgeven, maar ik kon ook nog niet beginnen aan het nieuwe traject. Het heeft zelfs een jaar geduurd voordat ik die stap durfde te zetten. En daar zijn we nu. Ik heb momenteel 8 weken Lucrin achter de rug, met nog 4 weken in het vooruitzicht. En Lucrin is a b*tch. Ik kan niet anders zeggen. 
Kirsten

Geef een reactie