Grenzen

Waar ligt mijn grens van kunnen? En hoe merk ik aan mezelf waar mijn grens ligt? En als ik het punt bereikt heb dat ik over mijn grenzen heen ben, wat nu?
De laatste weken loop ik vaak met deze vragen in mijn hoofd. Mensen om mij heen zien aan me dat het langzaam wat minder gaat. Dat ik weer weinig mijn rust pak en vooral heel hard aan het doorrennen ben. Lichamelijk gaat het wat minder. Doordat ik al lange periode zoladex en lucrin gebruik wordt mijn heup slechter. Hier wordt nu verder onderzoek naar gedaan en gaat de artsen in overleg. Omdat dit veroorzaakt wordt door de zoladex die ik nu gebruik, ben ik bang dat ik over moet op andere medicatie. Hiervan ben ik de laatste keren erg ziek geworden. Vijf jaar geleden zelfs met een operatie tot gevolg, doordat de endometriose zich snel uitbreidde. Dus de angst is groot op het moment. Verder is er veel onrust op verschillende vlakken in mijn leven en loop ik een beetje in de overlevingsstand. Ik weet vanuit het verleden dat ik veel moeite heb met het aanvoelen van waar mijn grenzen liggen en dat ik vaak te laat ben met het oppikken van signalen van mijn lichaam. Lastig vind ik dat ik door de zoladex last heb van bijwerkingen die verwarrend zijn om te linken. Zoals bijvoorbeeld hartkloppingen. Van de week een nacht bijna niet geslapen omdat ik erge hartkloppingen had. Is dit een bijwerking van zoladex? Of van de tramadol? Of ben ik echt over mijn grens en is de stress teveel? Hetzelfde is de vermoeidheid. Ik werk fulltime, wat best pittig is. Maar ik ben heel erg moe. Komt dat van het harde werken? Of van de medicijnen? Of van endometriose hebben? Of ben ik te ver over mijn grens heen gegaan en ben ik opgebrand? En de stemmingswisselingen, het snel geïrriteerd zijn, het af en toe erg down zijn? Komt dat omdat ik me beperkt voel in mijn dagelijks leven? Of komt van de zoladex? Of dat is sommige dingen in mijn leven anders zou willen, en hiermee aan de gang moet? Of ben ik gewoon te moe en ben ik op? Het zijn lastige vragen waar ik niet uit kom.
En zo ja, ik ben over mijn grenzen heen gegaan, wat nu? Ik heb altijd de angst om minder te gaan doen. Het klinkt misschien heel raar, maar het liefste ren ik hard door. Ik ben bang als ik minder doe, dat ik helemaal instort. Alsof ik nu mijn hoofd nog boven water kan houden maar zodra ik wat meer ontspan, ik verdrink.
En stel nu, ik geeft mijn grenzen aan in mijn omgeving. Wat gaat er dan veranderen? Mensen zeggen, Ada geef je grenzen aan. Maar ik ben zelf verantwoordelijk voor de veranderingen die er dan moeten komen. Dus zoek ik bij mezelf mijn grens en kijk wat ik nodig heb. Ook hiervan heb ik geen idee. Op vrije dagen probeer ik rustig aan te doen. Zoals vandaag, lekker in de zon te gaan zitten en te ontspannen. Maar ik merk dat de onrust al naar boven komt. Mijn ademhaling zit hoog en mijn gedachten gaan snel. Toch dwing ik mezelf om te proberen te ontspannen en te genieten van een vrije zondag.
Grenzen zijn persoonlijk. En daarbij geloof ik ook dat mijn grenzen flexibel zijn. Soms heb ik periodes dat ik veel aan kan en op andere momenten is opstaan al te veel gevraagd. Daarom blijft het voor mij een lastig onderwerp in mijn leven. Toch moet ik hier wat meer balans in gaan vinden. Maar hoe? Ik denk dat het belangrijkste op het moment is om te ontspannen. Niet alles om mij heen laten vallen en op de bank te gaan liggen, maar in mijn ritme en structuur te blijven. Om mij te focussen op de leuke dingen, de dagjes uit en de vakantie in het vooruitzicht. Ondanks alle stress mijzelf rustig te houden en mij minder druk te maken over factoren die ik niet kan veranderen. Om goed te blijven ademhalen en niet zo te verkrampen.

 

Deze oefening werkt bij mij het beste, maar dat is persoonlijk. Door deze oefening ben ik mij meer bewust geraakt over hoe vaak ik mijn spieren aangespannen laat terwijl ik bijvoorbeeld op de bank zit.
Bij deze spierontspanningsoefening gaat het er om het gevoel van spanning en ontspanning van een spier te leren onderscheiden. Bij de oefening wordt dan ook telkens één spiergroep gespannen en daarna weer ontspannen. Span en ontspan je spieren langzaam. Het is de bedoeling dat je je concentreert op het gevoel dat bij de spanning van de bewuste spier hoort. Als je die spier vervolgens weer loslaat, concentreer je je op het gevoel van ontspanning dat in die spier ontstaat. Bij mij voelen mijn spieren meer ontspannen als voor de oefening. Tel rustig mee, niet te snel.

Begin met je linkerbeen. Strek hem naar voren en span de spieren goed aan. Concentreer je op het gevoel van spanning. Houd die spanning 5 tot 10 seconden vast, en laat die spieren dan los. Let op het verschil tussen spanning en ontspanning. Herhaal het spannen en ontspannen van deze spieren tweemaal.
Concentreer je vervolgens op je rechterbeen. Span en ontspan vervolgens de spieren van je rechterbeen zoals je dat net met je linkerbeen hebt gedaan.
Concentreer je op je linkerarm. Bal je hand tot een vuist en strek je arm voor je uit. Span de spieren van je hand en arm goed aan. Let op het gevoel van spanning in je linkerarm. Laat na 5 tot 10 seconden de spieren los en let op het verschil tussen spanning en ontspanning. Herhaal het spannen en ontspannen van deze spieren tweemaal.
Concentreer je vervolgens op je rechterarm. Let op het verschil dat je voelt tussen de spieren van je rechter- en linkerarm. Span en ontspan vervolgens de spieren van je rechterarm, zoals je dat net met je linkerarm hebt gedaan.

Ik hoop dat ik mijn ontspanning wat meer kan vinden en mijzelf beter in balans krijg. Alle tips zijn welkom!

 

stop-feel-300x221

One Reply to “Grenzen”

  1. Heel herkenbaar, dat het lastig is je grenzen te (h)erkennen. Ook symptomen kunnen lastig te verklaren zijn; bijwerkingen van medicijnen of een bijgevolg van de endo? Hoe dan ook een teken van je lichaam om even pas op de plaats te maken. Dat wil niet zeggen dat je gelijk alles uit je handen laat vallen en op de bank neerploft, maar dat je prioriteiten stelt en misschien sommige dingen verzet of afzegt. Toegeven is niet opgeven, hoe zeer het misschien ook zo voelt. Doe dingen op jouw tempo, zodat jouw lichaam het ook nog bij kan houden. Goed om te lezen dat je steun en begrip krijgt uit je omgeving.

Geef een reactie