Happy New Year?!

Het is 2018! Een gelukkig nieuwjaar gewenst voor iedereen die dit leest! Dat er gezondheid, liefde en vrede moge zijn!

Vorig jaar vierden we oud en nieuw in het prachtige Zuid Afrika. We waren daar twee weken aan het genieten van ons gezin én vierden ons 12,5 jarig huwelijk. We spraken daar vaak over onze kinderwens. Sinds 2013 zeiden we elk jaar weer: hopelijk komt er dit jaar weer zo’n mooi kindje bij. Nu aarzelden we een beetje, ondanks dat ik mijn eisprong zo rond de jaarwisseling had, want de hoop vervliegt wel wat na drie jaar. Bovendien had ik in die vakantie veel buikpijn en pijn in mijn heup. Er waren dagen dat ik niet wist hoe ik moest zitten of liggen van de pijn. De rest van 2017 is history zullen we maar zeggen. Er kwam geen zwangerschap, in plaats daarvan kwamen er veel zorgen en verdriet.

Ergens in juni 2017 spraken we, manlief en ik, samen af dat we met onze kinderwens door zouden gaan tot en met 2018. In april 2018 word ik 37. Dan zijn we 14 jaar bezig met onze kinderwens, worden de risico’s in een zwangerschap steeds groter en is onze jongste ruim vijf. We hadden behoefte aan een grens. Natuurlijk kunnen we wel doorgaan totdat ik 45 ben. Maar we hebben al twee kinderen na twee zeer complexe zwangerschappen en ik merk aan mijn lichaam dat het niet al te veel meer kan hebben. Tegelijkertijd slaat de twijfel toe bij zo’n grens. Beperken we ons dan niet te veel, maken we het onszelf dan niet te moeilijk, hoe groot is onze wens dan? Pffff….snap je dat ik een beetje opzie tegen 2018?

Wij dachten dat we nog de tijd hadden tot en met 2018, maar stiekem werd het tot en met 2017. Ik durf het eigenlijk niet op te schrijven, want dan voelt het zo definitief en dan is mijn hoop weg. De enige manier om zwanger te worden is een complexe IVF behandeling, want naast Endometriose heb ik ook PCOS. De kans dat ik met die ene eierstok zwanger wordt via IVF, is zo’n 5%. Daarnaast heb ik in mijn andere zwangerschappen zeer veel pijn gehad, van nierstuwing, maar achteraf gezien ook van mijn darm die vast zit aan mijn baarmoeder. Die pijn kan ik me meer herinneren dan de pijn van de bevalling. Mijn darm zit nog steeds vast aan mijn baarmoeder. Dus stel dat in het meest positieve geval dat de IVF zou lukken, dan zie ik nog 9 maanden ellende tegemoet. Dat klinkt best kansloos hé!

Mijn man wil niet meer. Hij heeft te veel ellende en pijn bij mij gezien en vindt dat we onze zegeningen moeten tellen. Dat doen we ook. Maar het doet ook ongelofelijk veel pijn. Het is rouw wat we voelen. Rouw over dat we nooit meer zo’n krullenkopje in de wieg hebben liggen. Verdriet over het gemis van nog een kindje aan tafel. Onze oudste zoon ziet al jaren uit naar een broertje of zusje. En omdat hij zich voor zijn zusje suf gebeden heeft, doet hij dat nu ook elke dag. Toen we vertelden dat het er zeer waarschijnlijk geen kindje meer komt, barste hij in tranen uit. Dat snijdt door je ziel als moeder zijnde. Niet alleen wij hebben verdriet, het treft ook onze kinderen.

Dat mijn man op dit moment weer te kampen heeft met een depressie helpt ook niet. Ik sta er min of meer alleen voor en ik ben bijna blij dat ik niet ook nog voor een baby moet zorgen. Maar het voelt ook zo dubbel. In onze omgeving krijgen veel mensen 3,4 of zelfs 5 kinderen. En zonder al te veel zelfmedelijden te willen hebben, vind ik dat gewoon oneerlijk.

Dus. Op naar 2018. Praktisch gezien hebben we in februari een eerste afspraak in het VUmc. Ik ben benieuwd wat de ideeën daar zijn over mijn casus. Gisteren ontving ik mijn medisch dossier. Daarin staat het zwart op wit, mevrouw heeft zeer ernstige Endometriose met een fors verklevingsbeeld. Ik hoop van ganser harte dat ze me daar verder kunnen helpen. Hetzij met Endometriose, hetzij met IVF. Dat hou ik nog even open.

Voor mezelf hoop ik dat 2018 me meer ontspanning, minder pijn en meer vreugde op zal gaan leveren. En dat wens ik iedereen toe!

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie