Jonge vrouw in een oud lijf

Vanwege de meer opkomende pijn en de dolende geesten in mijn hoofd, komt de inspiratie voor het bloggen nu niet met hopen. Vaak heb ik een dag dat ik helemaal oké ben, doe ik dingen en heb ik hier in de avond of de dag nadien de blaren van. Zo wil ik iedereen steeds maar helpen en heb ik moeite met nee zeggen. Al mijn hele leven lang. Nu moet ik soms wel, aangezien ik anders nadien geen mens meer ben.

Vorige week ben ik gestart met Gonapeptyl spuiten. Dit zijn voorgevulde spuiten (eentje met poeder en eentje met een oplossing) die ik eens in de maand moet krijgen. Gonapeptyl blokkeert het effect van GnRH. GnRH reguleert de vrijzetting van de geslachtshormonen, het LH (luteïniserend hormoon) en FSH (Follikel-stimulerend hormoon). M.a.w. ik zit vanaf vorige week in mijn overgang (menopauze).

Het zetten van de spuit op zich ging met veel stress gepaard. Zowel ik als een vriendin van mij (ook verpleegkundige) kregen de stamper van de spuit niet ingeduwd! Drie keer moeten herprikken, toen het eindelijk lukte. Nadien mezelf in de zetel gehesen om daar vervolgens de gehele avond niet meer uit te komen.

Enkele dingen die ik die avond voelde: warm en koud tegelijkertijd. Een pijnlijke plek op de plaats van de injectie. Erg vermoeid. Lichte doorbraakbloeding. Die nacht heb ik heel erg slecht geslapen. Hoewel dit de laatste tijd al is. ’s morgens ben ik huilend wakker geworden van een nare droom. Ik was enorm emotioneel en kon mezelf niet tot bedaren brengen. Ik heb de hele ochtend gehuild.

De volgende dagen ging het wel steeds beter. De pijn is minder. Ik voel me iets opgewekter (hoewel dit ook van andere medicatie kan zijn…) en heb ietsje meer energie (dit kan liggen aan de heerlijke nazomer in ons land). Wat ik wel heb is pijnlijke benen (zwaar gevoel) en botten. Hoewel dit niets is vergeleken met de pijn die ik voordien had. Mijn hormonen gieren door mijn lijf en ik voel me op bepaalde momenten erg onzeker. Vooral naar mensen toe waar ik om geef. Ik heb schrik om verkeerde dingen te zeggen of te doen. Dit zat al iets of wat in me, alleen komt het er nu dubbel zo hard uit.

Mensen rondom me, waar ik dagelijks mee in contact kom, kennen mijn situatie en houden rekening met me. Ze weten dat ik onverwacht uit de hoek kan komen en dat ik erg vergeetachtig ben. Ik zeg vaak dat ze geduld met me moeten hebben nu ik 60 ben … . Heel vaak zeggen ze dat ik optimistisch lijk/ben en dat ik een taaie ben. Achter dat masker schuilt helaas wel vaak een doodsbange vrouw in een voorlopig oud lichaam.

2 Replies to “Jonge vrouw in een oud lijf”

  1. Ik ken het gevoel. Ben gisteren begonnen aan m’n 2e maand Lucrin. Sterkte!

    1. Gelukkig!
      Jij ook veel sterkte!
      Liefs

Geef een reactie