Keuzes maken

Keuzes maken. Het leven bestaat steeds weer uit nieuwe keuzes maken. Ik ben nu aan het herstellen van operatie nummer 4 in 6 jaar tijd. En na zo’n operatie word je juist weer op de feiten gedrukt hoe afhankelijk je bent van een ander.

Woensdag 25 mei moest ik me melden op de negende verdieping van het ziekenhuis. Uitzicht over de hele stad. Ik lag in een gerenoveerde kamer. Het was dubbel want het was dezelfde kamer waar ik lag toen ik nog zwanger was van Joliene. Met 31 weken leek het erop dat ze te vroeg wilde komen en daarom ben ik toen opgenomen geweest. Nu was de kamer tweepersoons ingericht.  Alle keren dat ik  ondertussen in het ziekenhuis heb gelegen, lag ik alleen of met oude dames. Ik wilde graag weten wie mijn buurvrouw was. De zuster vertelde mij dat ze een jonge dame is die op dat moment werd geopereerd. De zenuwen vielen mij erg mee ik was er aan toe de pijn werd alsmaar erger. Ik was ook erg benieuwd wat de endometriose in korte tijd had aangericht. Na al die jaren in de kunstmatige overgang te hebben gezeten, was de lucrin toch al een tijd uitgewerkt en dat was te merken.

Om 12:15 was ik aan de beurt. Ik werd eerst naar de verkoever kamer gebracht en daar kwamen toch al wel wat zenuwen. Gelukkig kwam mijn gynaecoloog mij daar nog even succes wensen. Eenmaal in de operatiekamer werd het gezellig druk er werd nogmaals doorgenomen wat de bedoeling was. Ik was er klaar voor en ik zwaaide nog even en zei gedag……

Ik werd wakker in de verkoever kamer. Ik weet er gelukkig niet heel veel meer van. Wel weet ik dat de morfine pomp het niet deed, na het meerdere malen te hebben gezegd ( vast heel vriendelijk;-) ) kwamen ze er achter dat er een knik in zat. Al mijn verdere herinneringen zijn pas weer van de logeerkamer. Ik had een morfine pomp en daar maakte ik aardig gebruik van dus ik was erg versuft. Door de pomp was de pijn wel te doen. Mijn gynaecoloog kwam nog langs om te vertellen dat alles goed was gegaan. Hij vertelde dat mijn linker eierstok, eileider aan mijn darm vast zat en dat het was verwijderd. Ook de verkleving bij mijn darm en was er endometriose bij mijn blaas weg gehaald. Ik heb die dag veel geslapen maar ook gekletst met mijn buurvrouw. In de avond is John nog langs geweest met Joliene ze vond het in het begin wel een beetje raar maar later kwam ze toch bij mij kroelen in bed. Ze zal het allemaal niet zo heel goed begrijpen maar ze beseft wel dat er iets gaande was. De nacht was erg moeilijk, ik heb veel pijn gehad. De pijn op mijn schaambot hield mij die nacht wakker.

De andere dag mocht ik  gelukkig naar huis. De reis naar huis was geen succes maar ik was blij om thuis te zijn. Joliene kwam in de avond thuis, de andere dagen is ze bij mijn zus en moeder geweest en in het weekend was John er om voor Joliene te zorgen. Ik kon amper voor mij zelf zorgen dus laat staan ook nog voor Joiene, ze was zo lief voor mij ze zei steeds dat mama auwa had en gaf mij kusjes op mijn buik. Hoe mooi is het dat een meisje van 2 jaar al zoveel door heeft en dat ze begreep dat mama niks kon doen. Maar ik vond het ook erg moeilijk want ik moest alles uit handen geven en kon niet voor Joliene zorgen zoals ik dat altijd doe. Dan komt het besef hoe afhankelijk je bent! Ik vind het erg moeilijk om hulp te vragen en te accepteren, maar je moet.

Gelukkig kwam mijn moeder me de dagen erna nog helpen met Joliene aan te kleden, maar verder deed ik het allemaal zelf. Ik deed te veel waardoor ik onwijs veel pijn kreeg. Ik kreeg kloppende pijn op de plek waar ik geopereerd was, ik moest mij melden bij de gynaecoloog. Bij verder onderzoek was er gelukkig geen ontsteking of iets anders raars te zien. Mijn lichaam floot mij terug en daarom moest ik wel een stapje terug doen en nog meer rust houden . Dagen erna ging het gelukkig al wel weer stukje bij stukje beter, ik ben er nog niet, maar het heeft tijd nodig om goed te herstellen.

Afgelopen woensdag ben ik voor controle terug geweest bij mijn gynaecoloog. Er is tot zo ver nog geen verklaring gevonden waarom ik zo’n pijn heb op het schaambot, volgende week hoor ik of dat er een scan gemaakt kan worden en ik krijg een verwijzing naar de uroloog. Ik had gehoopt dat ik even geen hormonen meer hoefde, maar sinds de Lucrin  uitgewerkt is tot aan de operatie, is de endometriose toch snel terug gekomen. Daarom is toch besloten om iets van hormonen te gaan gebruiken, ik ga nu Synarel proberen dat is een neusspray die er ook voor zorgt dat je in een kunstmatige overgang komt. Je hebt als patiënt altijd een eigen keuze, maar ik wil niet het risico nemen om over een jaar weer op de operatie tafel te liggen. Synarel zou ik ook gaan gebruiken bij de cryo behandeling. Alleen is de cryo behandeling verder weg voor mij dan een half jaar geleden.

Ja wij hebben nog steeds de wens dat Joliene grote zus mag worden, maar mijn lichaam is daar nog niet klaar voor. Dat heeft mij de laatste tijd aardig aan het denken gezet. Eerst wil ik weer lichamelijk sterker worden en meer kracht krijgen in mijn benen. Ik heb komende week een afspraak bij mijn huisarts staan, ik wil weer opnieuw gaan kijken wat er mogelijk is qua revalidatie. De zenuwblokkade doet goed zijn werk maar de kracht in mijn linker been zou beter kunnen, hoop ik.

Soms heb je een doel, je werkt er hard voor om je doelen te bereiken het is allemaal niet vanzelfsprekend. Maar wat als er iets tegen zit, dan moet je soms keuzes maken en je doelen aanpassen. Voor nu eerst verder herstellen en kijken wat er mogelijk is om opnieuw te gaan revalideren. We hebben net een vakantie geboekt; we gaan heerlijk met zijn drietjes naar Frankrijk 😉 heerlijk genieten van ons kleine (grote) meisje!

Groetjes Heidy

Keuzes maken

 

Bewaren

Geef een reactie