Mens erger je niet!

Voordat ik met mijn Lucrin injecties begon, was ik als de dood dat ik ‘anders’ zou worden. Zowel fysiek als qua persoon. Ik maakte grapjes met mijn vriend over dat ik misschien wel dik en chagrijnig zou worden en als Ma Flodder op de bank zou hangen. Over dat ik bang was dat ik niet meer de persoon zou zijn waar hij ooit op is gevallen. Met humor en een hoop relativeren gingen we de Lucrin periode in.  In het begin dacht ik dat het allemaal wel mee zou vallen en was ik eerder euforisch dan bijvoorbeeld down. Nu lijkt het toch te zijn veranderd. Op mijn werk zal niemand het merken maar thuis heb ik inmiddels al een paar serieuze gesprekken gevoerd. Al een paar weken ( heb ik me laten vertellen ) ben ik vlak. Ik kijk door mensen heen, ik luister niet goed, ben ongeconcentreerd en eigenlijk ben ik gewoon het liefste alleen. Ik wil niet zeggen dat ik depressief ben, want ik geniet erg van leuke dingen.

Toch is er de laatste weken wel iets veranderd. Het is lastig om te omschrijven en ik weet zelf ook niet zo heel erg goed hoe het zit. Voorheen was ik in mijn emoties heel constant en eigenlijk nooit chagrijnig of snel geïrriteerd. Nu ga ik op en neer qua emoties. Ik kan heel druk en uitgelaten zijn , maar ook erg onverschillig en bijna emotieloos. Soms heb ik gewoon echt even geen zin in gedoe aan mijn hoofd. Ik herken mezelf af en toe niet meer.

Zo ben ik niet erg agressief aangelegd, maar heb ik van het weekend toch bijna een man in de supermarkt een hoek verkocht. Hij presteerde het om elk gangpad precies in de weg te lopen. Met wat gezucht en gesteun en een paar boze blikken heb ik de man naar een ander gangpad weten te jagen. Mijn vriend was er bij en lachte zich rot, hij gaf gelukkig wel toe dat de man ook echt wel bloedirritant was. In het verkeer zullen sommigen mij ook minder leuk vinden. Iedereen rijdt opeens heel sloom, blijft onnodig links rijden of heeft een goedkoop model auto zonder knipperlicht. Normaal maak ik me niet zo snel druk om deze dingen en kan ik ook wat slecht getimede opmerkingen wel naast me neer leggen, maar ik heb inmiddels in mijn hoofd een heel vocabulaire ontwikkeld voor mensen die om één of andere reden bij mij over de irritatiegrens heen gaan.

Ik hoop dat ik nu niet overkom als een chagrijnig mens dat niet meer van het leven geniet, want dat is niet zo. Ik ben alleen extra op mijn rust en privacy gesteld. Misschien trek ik me terug om de confrontatie met mezelf niet aan te hoeven gaan of is het echt behoefte aan rust. Ik ben er eerlijk gezegd nog niet achter. Als me gevraagd wordt wat er aan de hand is, dan weet ik het soms echt niet. Misschien is dit wel net als de puberteit en heb ik het vooral moeilijk met mezelf. Voor alle mensen daarbuiten, rij normaal en loop me in de supermarkt niet voor de voeten!

Geef een reactie