Mijn endometriose, mijn gevecht

Toen ik drie jaar geleden de eerste duidelijke klachten kreeg, had ik nooit kunnen bedenken dat ik hier op dit punt zou staan. De afgelopen drie jaar heeft mij veel geleerd. Ik ben veel mensen verloren, maar ik heb ook veel nieuwe mensen leren kennen. Mensen die voor mij een voorbeeld waren en waar ik de kracht uit haalde. De kracht om door te gaan en niet op te geven. Vaak heb ik gedacht, wat heeft het leven nog voor zin. Waarom besta ik? Waarom ben ik in godsnaam hier op de aarde? In mijn puberteit heb ik te kampen gehad met een flinke depressie. Als je iets iemand niet gunt, is het dat gevoel. Het gevoel dat je niks voorstelt, dat niemand je ziet staan en niemand je zou missen. De angst dat ik terug zou glijden in zo’n periode, is dan ook groot. Net op het moment dat ik dacht dat het leven er rooskleurig uit zou gaan zien, werd ik ziek. En ik werd nooit meer beter.
Mijn grootste angst leek werkelijkheid te worden. Al van kinds af aan, droomde ik er van om mama te worden. Ik speelde vroeger nooit met poppen. Waarom zou je ook, als je grote zus een levende ‘pop’ had? Een echte baby was dan ook veel leuker dan een pop. Ik wilde dat later ook. Mijn zus was toen mijn grote voorbeeld. Ze heeft veel moeten doorstaan om drie gezonde kinderen te mogen verwelkomen. Ze kreeg veel miskramen en verloor zelfs na acht maanden zwangerschap een dochter. De pijn en het gevecht hebben mij veel geleerd. Ik was dan ook bang dat ik die strijd later ook zou moeten leveren. Nooit gedacht dat mijn strijd er anders uit zou gaan zien. De woorden van de arts staan dan ook als littekens in mijn ziel: “als je kinderen wilt, wacht daar dan geen vijf jaar mee, dan kan je te laat zijn.” Dat wat een vrouw een vrouw maakt, heeft zijn functie verloren. Ik voelde me geen vrouw meer. Dat wat mij echt onderscheidt van een man, werkt niet. We hebben allemaal een hart, een gezicht, twee handen en twee voeten. Maar wat mannen niet hebben, en ik wel, werkt niet zoals het zou moeten. Wat ben ik dan? Wat doe ik dan hier? Had God ons zo niet gemaakt? Om ons voor te planten? Ik verloor op dat moment ook mijn geloof. Ik geloofde niet meer. Als er een God zou zijn, waarom werd het dan niet makkelijker? Had ik dan nog niet genoeg gevochten? Tot op een dag iemand mij zei: “iedereen is hier met een doel. Iedereen heeft een reden van zijn bestaan. Wat is jouw doel?”
Was ik dan ziek met een reden? Was de endometriose mijn doel? Gebeurde alles dan met een reden? Sinds dat moment geloof ik niet meer in toeval. Ik ging de wereld op een andere manier bekijken. Zo weet ik ook dat mijn relatie geen toeval is. Mijn vriend en ik kwamen drie jaar geleden samen. Na twee maanden werd ik ziek. Hij is mijn steun en toeverlaat. Hij beurde mij op wanneer het niet goed ging. Hij is de reden dat ik er nog ben. Ik leefde op dat moment voor hem. Ook nu nog heb ik hem nodig. Sinds mijn 17
e woon ik op mezelf. Ik was een zelfstandige jonge vrouw die onafhankelijk was. Nu is dat anders. Als ik mijn vriend niet had gehad, had ik nu, op mijn 23e, waarschijnlijk weer bij mijn ouders gezeten. Ik ben te veel afhankelijk geworden. Soms lig je dagen plat van de pijn en kan je niks meer. Dan is het fijn als je een geweldige man naast je zijde hebt die de dagelijkse dingen overneemt. Op die momenten ben ik niet in staat om voor mezelf te zorgen. Koken kan dan niet, net als het huishouden en andere dagelijkse bezigheden. Zonder hem had ik nu ook niet meer kunnen studeren. Drie jaar geleden heb ik mijn studie af moeten breken. Ik haalde niet genoeg studiepunten om door te gaan, kon niet leren door de pijn en de school gaf me geen tweede kans in verband met de vage klachten die ik toen nog had. Het beestje had toen nog geen naam. Sinds 2015 studeer ik rechten en zonder de hulp van mijn vriend had ik dit nooit kunnen doen. Toch voel ik me nog vaak schuldig tegenover hem. Ik weet wat de arts twee jaar geleden tegen ons had gezegd. We willen allebei graag kinderen, maar door mijn studie zit dat er op dit moment gewoon niet in. Ben ik dan egoïstisch door voor mezelf te kiezen? Ik ben nu van mening van niet. Wat heb ik een kind te bieden? We wonen in een appartementje en hebben weinig inkomsten. Ik wil mijn kinderen graag geven wat ze verdienen. Ik wil graag een goede baan en later de dingen kunnen doen die ik wil doen. Als onze kinderen iets nodig hebben, wil ik ze dat kunnen geven, zonder daarvoor dingen te moeten laten. Ik wil dat de eerste hoofdstukken van hun boek een sprookje zijn. En dat bedoel ik niet beledigend naar de mensen die het minder hebben en gewoon kinderen hebben. Ik weet gewoon van mezelf dat ik momenteel niet de middelen heb om fatsoenlijke spullen te kunnen kopen. En dat is niet erg. Maar toch blijft die klok tikken. En die klok tikt sneller dan wij en de medische wereld gedacht hadden. De endometriose heeft sinds die tijd meer kapot gemaakt dan verwacht was. Het enige wat ze nog voor me kunnen doen, is de kunstmatige overgang in combinatie met andere rommel zoals morfine etc. Wil ik zo leven? Nee. Ik heb al genoeg dingen moeten laten door de endometriose. ’s Weekends lig ik vaak bij te komen van de zware week. Feestjes moet ik aan mij voorbij laten gaan. Een 23 jarige hoort in de bloei van haar leven te zijn. En momenteel ben ik alles behalve dat. Daarom blijf ik zoeken en strijden. Zoeken naar antwoorden. Zoeken naar een oplossing. Zoeken naar genezing, of in ieder geval een medicijn. Strijden om meer bekendheid. Strijden om begrip. Zo stond ik vorig jaar tijdens de maart awareness maand in de Cosmopolitan met mijn verhaal. Sta ik volgende maand met mijn tatoeages in onze campusmagazine samen met mijn verhaal. En ben ik momenteel bezig met een nieuw medicijn. Ik ben één van de proefpersonen voor nieuwe medicatie speciaal tegen endometriose. Mijn gevecht is drie jaar geleden begonnen. En deze is nog lang niet gestreden. What doesn’t kill you makes you stronger.

what doesn't kill you makes you stronger CodeGeel

2 Replies to “Mijn endometriose, mijn gevecht”

  1. Wat lief dat je dat over me schrijft sis. Nooit geweten dat je het zo intens meegekregen en beleefd hebt. Ik gun jullie ook een prachtig kindje. Love u xxx

  2. dank je wel sis 🙂 natuurlijk heb ik het zo mee gekregen 🙂 zoiets gaat je niet in de koude kleren zitten :'( gelukkig heb je drie prachtige wondertjes rond lopen en een prachtige ster die over jullie waakt (L)

Geef een reactie