Mijn persoonlijke fertiliteits verhaal

Het jaar 2013 moest ons jaar gaan worden.

Na een aantal zware jaren moest het jaar 2013 ons jaar gaan worden. Ik heb altijd al heel graag moeder willen worden. Toen in mijn vorige relatie alles niet ging zoals het zou moeten gaan om op een natuurlijke manier zwanger te worden, wist ik dat zwanger worden niet gemakkelijk zou gaan. Door de pcos en endometriose/adenomyose wisten John en ik dat het erg lastig zou gaan worden. Ik was in 2009 voor het eerst geopereerd, en in 2012 ben ik voor de tweede keer geopereerd en heeft mijn gynaecoloog de endometriose bij mijn blaas en linker eileider weg gehaald. Na de operatie heb ik een revalidatie traject gevolg, daar heb ik opnieuw leren lopen en anders met de pijn om leren gaan. Eind 2012 ging het lichamelijk een stuk beter en daarom kregen wij groen licht om met de vruchtbaarheid behandeling te starten. Mijn gynaecoloog stelde gelijk een IVF traject voor. Die stap vond ik erg moeilijk, na ivf is er geen andere mogelijkheid meer. Daarom had ik er voor gekozen om eerst te starten met een IUI behandeling en John steunde mij daarin. Op oudejaarsdag haalde ik symbolisch de evra pleister van mijn buik. Wij waren best zenuwachtig, want wat staat ons te wachten en hoe zou mijn lichaam gaan reageren?

Januari starten wij met de eerste IUI, ik kreeg puragon om dat vervolgens met de prikpen in mijn buik te spuiten. Ik weet nog goed bij de eerste echo waren een hoop eitjes, maar nog erg klein. Bij de tweede echo waren ze iets gegroeid, maar nog niet groot genoeg. Zo kreeg ik steeds opnieuw weer een echo maar de eitjes groeide niet zoals het zou moeten. De eitjes stonden stil wat er ook gedaan werd. Uiteindelijk stopte ik met naproxen. Volgens de gynaecoloog moest dat niet uit maken, maar waarom groeide de eitjes toen op eens wel? Uiteindelijk was er 1 eitjes goed genoeg. De eerste IUI behandeling was een feit. Na twee weken lang wachten bleek ik niet zwanger te zijn. Bij de tweede IUI poging had ik te veel eitjes en om toch de behandeling door te laten gaan kreeg ik in een ander ziekenhuis een punctie. Bij de punctie hebben ze 3 eitjes weg gehaald. Het was in mijn geval te weinig om er een IVF behandeling van te maken. Daarom is na de punctie gelijk het opgewekte zaad binnen gebracht. Helaas na twee weken wachten was ik weer niet zwanger. Bij de derde IUI ging alles anders, ik had veel meer pijn dan voorheen. Bij de eerst echo controle bleek er een cyste te zitten in mijn linker eierstok. De gynaecoloog stopte de behandeling en stuurde mij door naar mijn endometriose arts. Ik kreeg voor 3 maanden lucrin injecties in de hoop dat de cyste kleiner zou gaan worden. Ook verwees zij mij door naar een ander ziekenhuis voor IVF behandeling.

Na iets minder dan 3 maanden kon ik terecht bij mijn nieuwe gynaecoloog, gespecialiseerd in endometriose en fertiliteit. Al snel voelde ik mij bij hem op mijn gemak. Het is tenslotte zo belangrijk dat als je in een IVF traject stapt ( welk traject eigenlijk dan ook) dat je een goede band hebt met je behandelend arts en dat je hem kan vertrouwen.

Bij de eerste IVF traject kreeg ik opnieuw puregon, de stimulatie ging goed en er groeide veel eitjes. Na 2 weken stimuleren kwam de punctie. Ik kreeg extra pijnmedicatie omdat er erg veel eitjes waren gegroeid en de punctie daardoor wat langer zou gaan duren. Ik moet zeggen de punctie was echt zeer pijnlijk, ik heb aardig wat onderzoeken gehad maar dit was echt voor mij een no go. Er waren 20 eitjes waarvan 13 van goede kwaliteit. Ik kreeg overstimulatie en had onwijs veel pijn in mijn buik. Veel bedrust gehouden en veel water moeten drinken. Wel was er een terugplaatsing. Na twee weken wachten werd ik ongesteld en bleek ik niet zwanger te zijn. Er bleven 6 cryo´s over maar helaas, wij kregen een brief waarin stond dat  de over gebleven cryo’s niet konden worden ingevroren vanwege slechte kwaliteit.

De tweede IVF poging. In overleg met de gynaecoloog kreeg ik andere medicijnen, menopur en synarel. Er groeide dit keer nog meer eitjes en het ging ook redelijk snel. Dit keer wilde ik zwaardere medicatie en roze olifanten zien tijdens de punctie. Ik wilde liever onder narcose om dat ik de pijn zo heftig vond, maar mijn arts gaf mij extra sterke medicatie in de hoop dat de olifanten om mijn oren zouden vliegen;) Helaas dat was niet het geval. De punctie was hels en na de punctie kreeg ik morfine, daarom moest ik een nachtje blijven. Weer kreeg ik overstimulatie, maar met wat instructies mocht ik toch naar huis om daar verder te herstellen. Van de 31 eitjes waren er 6 embryo’s over gebleven. Op 2 september, op John zijn 40ste verjaardag, werd er 1 terug geplaatst. Spannende dagen gingen voorbij veel rust moeten houden en gelukkig toch ook afleiding van vriendinnen. Vrijdag de 13de moest ik voor controle naar mijn gynaecoloog omdat ik zo’n pijn had. Er werd een echo gemaakt en er werd bloed geprikt. Bij de echo was nog steeds vocht te zien in mijn buik. En voor de bloeduitslag zou ik later in de middag terug gebeld worden. Ik weet het nog goed, ik zat op de bank toen de telefoon ging. Ik durfde niet op te nemen want ik was bang voor slecht nieuws.

Ondertussen kon ik de assistentes van mijn gynaecoloog wel. Ze zij: mevrouw Kap, je bent hartstikke zwanger!!! Ik barstte in tranen uit en belde gelijk John op om hem ook het geweldige nieuws te vertellen. Wat waren wij blij en gelukkig dat het dan eindelijk was gelukt! Na zoveel tegenslagen was ik eindelijk zwanger…

In mijn volgende blog ga ik jullie vertellen hoe mijn zwangerschap is verlopen. Maar ook hoe het nu met mij gaat als moeder. En de weg die ik nu moet doorlopen om opnieuw mama te mogen worden van ons overgebleven cryo’s.

 

Tip: Bij het IVF traject heb ik een speciaal dagboek bij gehouden. In het dag boek staat veel informatie maar ook nuttige tips tijdens de IVF behandeling. Ook staan er specifieke vragen in waar je antwoord op kan geven waar je later op terug kan kijken.

Mijn Fertiliteitsdagboek

Mijn persoonlijke fertiliteits verhaal

Bewaren

One Reply to “Mijn persoonlijke fertiliteits verhaal”

  1. Wauw, mooi om je hele verhaal te horen. Erg heftig maar zo fijn dat jullie mogen genieten van jullie kleine meid!! Heel veel succes met het nieuwe traject en ik hoop dat jullie snel een nieuw wondertje mogen verwelkomen!

Geef een reactie