Moederdag

Morgen is het Moederdag. De dag speciaal voor moeders. Een dag waar veel vrouwen tegenop zien. Op deze dag wordt weer eens extra benadrukt dat je geen moeder bent en nooit zal worden. Voor mij is het zelf ook heel dubbel. We zijn zelf nog niet bezig om kinderen te krijgen, maar toch maakt deze dag me sinds drie jaar verdrietig. Ik wist vanaf het begin al dat het moeilijk voor ons zou worden om kinderen te kunnen krijgen. Maar sinds de operatie weten we dat we alleen nog een kans hebben met ivf, icsi of iui. Op Moederdag sta ik er altijd weer meer bij stil. Wat als het nou nooit zal lukken? Wat als het ons niet gegund is? Vaak krijg ik te horen: “wat je niet hebt, kun je ook niet missen.” Dit zijn woorden die als een mes in mijn rug voelen. Vaak zijn dit vrouwen die al een vol gezin hebben, die er dan achteraan zeggen: “Ik vraag me vaak af waarom ik ook als weer kinderen wilde!” Suggereer je nou dat je kinderen ongewenst zijn? Tuurlijk hoor je ouders vaak zeggen hoe zwaar het ouderschap wel niet is, dat de kinderen soms lastig zijn en je ze het liefst achter het behang wilt plakken. Maar dit betekent niet dat je niet van ze houdt. Ik wens me vaak dat ik mee kon zeuren over mijn kinderen, wat ze allemaal wel niet hebben uitgevreten. Over de stria die ze me bezorgd hebben waardoor ik geen bikini meer aan kan. Daarom doet het ook zoveel pijn om te bedenken dat dat misschien wel nooit gaat gebeuren. Al vanaf kleins af aan wilde ik moeder worden. In vriendenboekjes, waar andere dolfijnentrainster schreven, schreef ik op: mama. Ik wilde mama worden en niks anders. Mijn hele rode draad waar ik naar toe had gewerkt, was weg toen we hoorden dat het waarschijnlijk niet zou gaan lukken. En mochten we het toch willen proberen, moesten we daar niet te lang mee wachten. Toch lijk ik het aan de ene kant niet te beseffen. Of misschien wíl ik het wel niet beseffen. Misschien wil ik gewoon dat het niet zo is. Nou ja, welke vrouw wil dat nou niet met dat bericht en een kinderwens? Wellicht ga ik het pas echt beseffen wanneer het niet lukt. Het is vooral angst. Angst om mijn grote droom niet in vervulling te zien gaan. Mensen zeggen vaak dat het vanzelf wel komt, dat wanneer je er niet te veel mee bezig bent het vanzelf wel lukt. Bij hen is het ook gelukt, dus waarom zou dat voor mij niet gelden? Maar ik ben hen niet. Ik ben ik. En mijn lichaam werkt anders dan die van anderen. Ieder lichaam werkt anders. Ook is de endometriose bij iedereen anders. De een heeft veel klachten maar daar is weinig mee aan de hand, de ander heeft geen klachten maar die heeft weer de meeste schade door de ziekte. Toch blijf ik hoop houden. Ik bid vaak om een wonder. Wie goed doet, goed ontmoet. Wat als ik nou probeer om de wereld een beetje mooier te maken, anderen te helpen, om mijn leven zo goed mogelijk te leiden. Wie weet ziet God dat dan, en gunt hij het ons wel. Wat als dat nou zou werken? Natuurlijk kan het ook grote onzin en bijgeloof zijn. Maar die gedachte geeft mij kracht. De kracht om door te gaan en niet op te geven.
Toch heb ik nog vaak het gevoel alsof ik in een film zit. Een hele slechte film. Een realistische nachtmerrie. Een nachtmerrie waaruit ik hoop te ontwaken. Al weet ik zelf ook wel dat dat niet zal gebeuren. C’est la vie. Ons leven is al bepaald, laten we er het beste van proberen te maken.

 

code geel roze orchidee

Geef een reactie