Moeilijke tijden…

Druk druk om alles in huis te hebben voor de vakantie! Nieuwe kleding kopen, voor onszelf en voor Joliene. Alle drukte was goed voor de afleiding. Afgelopen 22 juni kreeg mijn vader te horen dat hij prostaat kanker heeft. Zulk nieuws zet je hele leven op zijn kop! Vooral voor mijn vader en moeder, maar ook voor mijn broer, zus en bij mij en de rest van de familie. Het zijn heftige tijden voor ons allen. Vrijdag 23 juli, de dag dat wij naar Zuid Frankrijk zouden gaan, moest mijn vader voor de uitslagen bij de arts komen. Wij zijn gelukkig een hecht gezin en daarom gingen wij met zijn vijven naar het ziekenhuis, vooral ook om mijn ouders te steunen. De uitslagen zagen er niet goed uit en mijn vader moet rekening houden dat er uitzaaiingen zouden zijn. Er moet verder onderzoek worden verricht om te kijken waar de uitzaaiingen zich zouden bevinden.

Ondanks het slechte nieuws zijn John, Joliene en ik ’s nachts vertrokken naar Frankrijk. Het was een lange rit van 18 uur! We hebben wat tussenstops gehouden om even de benen te strekken en wat te eten en drinken. Joliene wilde niks missen ze heeft weinig geslapen, maar ik daarentegen wel.

Na een lange rit komen wij aan in Frejus, daar hadden wij een stacaravan gehuurd. Het weer was er fantastisch, 30 graden. De eerste avond was even wennen, en mijn lichaam moest van de reis even bijkomen. Deze vakantie was bedoeld om tot rust te komen na de heftige tijden die we al hadden meegemaakt. Voor John was het fijn om even niet aan de verbouwing te denken (al ruim twee en een half jaar werkt hij hard aan ons droomhuis). Voor Joliene was het vooral genieten van alle leuke dingen, zoals zwemmen en ijsjes eten (elke dag;-) ). Kortom, een fijne vakantie, maar met het slechte nieuws van mijn vader was het ook erg dubbel om weg te gaan.

Bijna elke dag belden we wel met mijn ouders en we hielden veel contact via de app. We wilden in Frankrijk een paar dingen echt hebben gezien: Cannes, Monaco, Saint Tropez. We hebben onze ogen uitgekeken. Superdeluxe mooie boten/jachten, de helikopters die af en aan kwamen om de rijke mensen op hun jacht te brengen. Maar lichamelijk  was het voor mij soms ook best zwaar omdat ik veel meer liep dan dat ik aankon. Het weer zat mee; elke dag wel boven de 30 graden en dat scheelt ook voor mijn lichaam. De warmte deed mij goed en soms kreeg ik het nog warmer door de opvliegers die mij dan weer overvielen. Sommige dagen zat ik op de max van pijnmedicatie, maar ik heb het er zeker wel voor over gehad! Elke dag gingen we wel zwemmen, zowel in het zwembad als de zee. Het zwembad was nog geen minuut bij onze stacaravan vandaan. Daar hadden wij van te voren naar gekeken, zodat ik niet teveel hoefde te lopen. Elke dag was het grote pret voor Joliene! In het zwembad hadden ze een leuk kinderbad met een mini-glijbaan en bij het grote bad een grote glijbaan. Joliene ging super graag met papa van de grote glijbaan en mama is ook zelfs een paar keer mee geweest ;-). Voor Joliene was het strand toch wel het toppunt van de vakantie, het strand is voor Joliene één grote zandbak, hihihi! Fantastisch als je je dochter zo ziet genieten. In de tijd dat wij in Frankrijk waren heeft mijn vader verder onderzoeken gehad. We konden mijn ouders dan alleen via de telefoon steunen. Het liefst ben je dan dicht bij ze; dat waren de moeilijke momenten van de vakantie.

We hebben een heerlijke tijd gehad in Frankrijk, veel leuke en mooie dingen gezien en gedaan Joliene blijft kletsen over de zandbak en ijsjes ;-). De terugweg ging iets sneller, ruim 13 uur over gedaan. Ik was blij om weer Nederlands te kunnen praten want die Fransen doen er niks aan om zichzelf verstaanbaar te maken. Wat is het dan toch weer heerlijk om in je eigen bed te kunnen slapen.

De dag nadat we terug zijn gekomen uit Frankrijk kwamen mijn ouders bij ons eten. Ik had heerlijke hapjes mee genomen vanuit de Franse markt. Het was fijn om mijn ouders weer vast te kunnen pakken en ze in de ogen te kunnen kijken. We hebben een heerlijke avond gehad en veel gepraat over de vakantie en hoe het nu gaat met mijn vader. Het is een zware en zenuwslopende tijd voor mijn vader en moeder, voor ons allemaal. Dinsdag 9 augustus zou mijn vader de uitslagen krijgen van de onderzoeken die afgelopen weken zijn gemaakt.

Dagen gingen voorbij en al snel kom je weer in de dagelijkse ritme… Dinsdag 9 augustus in de ochtend had ik zelf ook afspraken staan in het ziekenhuis, de reumatoloog en de gynaecoloog. Ik was er duidelijk niet bij die ochtend: ik was een uur te vroeg in het ziekenhuis, ik had mij vergist in de tijd. Bij de reumatoloog zijn wat onderzoekjes gedaan. Verder zal er opnieuw een MRI-scan gemaakt moeten worden en foto’s van mijn bekken/heupen en schaambeen.  Bij de gynaecoloog waren de controles goed. Ik mag de synarel om de dag blijven gebruiken en over een maand terug komen voor een nieuwe controle. Het spreekuur was allemaal wat uitgelopen waardoor ik direct doorging naar het ziekenhuis waar mijn vader onder behandeling staat. Daar aangekomen kwamen mijn ouders, broer en zus ook aan. Met zijn vijven gingen wij gespannen naar binnen. Wat zal de arts gaan zeggen, weken al zo in spanning te hebben gezeten krijgen we zo te horen waar de uitzaaiingen zouden zitten en of mijn vader behandeld kan worden en zo ja, wat het behandelplan zou zijn. Bij binnenkomst zit de arts al klaar, een man die je voor de rest van je leven nooit meer zal vergeten. Zijn gezicht, zijn stem, alles koppel je aan de ziekte van je vader. Het moment dat je daar je vader ziet zitten samen met je moeder, de spanningen op hun gezicht is zichtbaar. Het moment dat de arts gaat praten stijgt je hartslag. “Meneer Kap, de botscan is negatief en voor u dus positief.” Pff maar nu de MRI, ook die is negatief. Met zijn allen zijn we verbaasd en blij tegelijkertijd. De arts vertelde dat mijn vader naar een ander ziekenhuis zal gaan voor verdere behandeling. Wel worden er nog andere onderzoeken gedaan, zoals een PET-CTscan, om nogmaals te kijken of er echt geen uitzaaiingen zijn. Het zijn nog hele onzekere tijden, maar dat er tot nu toe ondanks de hoge waardes geen uitzaaiingen zijn gevonden is wonderlijk. In onze familie houden wij van uit eten gaan en als er een reden is gaan wij ook graag met zijn allen uiteten. Die dag was daarom ook een reden om met zijn allen uit eten te gaan. Met zijn allen hebben we een fijne avond gehad. Wij zijn een hechte familie en met elkaar zullen we blijven vechten en vooral hoop blijven houden.

Moeilijke tijden...

Veel liefs Heidy

Bewaren

Geef een reactie