Never change a winning team

Na mijn grote endometriose-operatie in oktober ben ik mijn Oxycontin gebruik gaan afbouwen. Immers de endometriose was verwijderd dus hoorde ik geen pijn meer te hebben. Zoals jullie in mijn vorige blog hebben kunnen lezen “This is the end” is dit helaas niet het geval. Ik heb de opiaten tot een minimale hoeveelheid kunnen afbouwen waarop het ‘oké’ gaat. Ik heb in het verleden wel eens Fentanylpleisters gebruikt, maar toen lag ik binnen 48u in het ziekenhuis met pijnaanvallen en verdenking van een ileus. Sindsdien heb ik niks meer veranderd aan mijn pijnmedicatie. De Oxycontin, met daarnaast amitriptyline, Tens, warme kruik, rust en veel liefde van mijn omgeving, zorgde ervoor dat ik redelijk in balans was. Als je chronisch ziek bent kan je denk ik nooit helemaal perfect zijn. Deze combi is op dit moment ‘the winning team’.

 

En toch besloot ik om dit winnende team te veranderen. Waarom, zou je denken. De situatie is immers stabiel, heb geen opnames voor pijn meer gehad en ik was voorzichtig aan het re-integreren.

Ik merkte na mijn gesprek met de pijnverpleegkundige dat ik het roer zelf wilde omgooien. Ik wilde zelf beslissingen maken wat ik gebruikte, wat ik wilde en vooral hoe zie ik de toekomst voor mij als chronisch zieke. In mijn zoektocht naar langdurige bijwerkingen van Oxycontin kwam ik er achter dat de Oxy toch wel het chemische goedje onder de opiaten is. Mijn darmen werkten niet zonder hulpmiddelen van weer andere medicatie en ik sliep slecht op alleen deze medicatie. Over de amitriptyline maar helemaal te zwijgen. Zwarte wolken in de begin fase en ook daarna lichtelijk depri. Duizelig en ik sliep hiermee als een blok (ik werd zelfs niet wakker van mijn peuter als deze riep)

 

Dus gooide ik het roer om. Ik bouwde in een week tijd de volledige dosering van de amitriptyline af, zonder problemen. Een week na het stoppen merkte ik zoveel verschil! Wauw. Het grootste probleem werd de oxy. Ik heb inmiddels vele afbouwpogingen gedaan en dat doet mijn gezondheid niet ten goede. Maar ik wilde wel proberen of er een alternatief was en dat vond ik in Fentanylpleisters. Mijn omgeving stond niet te juichen met de vorige ziekenhuisopname nog in het achterhoofd. Maar de huisarts ging akkoord en zo geschieden. Ik bespaar de details, want het was even pittig maar nu bijna 2 weken later kan ik zeggen dat het goed gaat!

 

De pijn van het omgooien van medicatie wordt steeds minder, ik ben gewend aan de pleisters, mijn darmen doen alles zelf en de nachten worden ook steeds beter. Geestelijk voel ik mij elke dag weer meer Lianne. Om meer rust in ons gezin te krijgen heb ik daarnaast besloten, na ruim 65 weken in de ziektewet, minder te gaan werken. Ik ga de revalidatie afzeggen en mij richten tot een nieuwe pijnpoli. Want ik kan als 28 jarige moeder en vrouw (nog) niet accepteren dat ik moet leren leven met pijn!

Lianne

endometriose code geel

 

 

6 Replies to “Never change a winning team”

  1. Lieverd, ik sta altijd achter jouw weloverwoge beslissingen, al ben ik idd wel eens bang voor een negatieve reactie van jouw lijf. Ik vind je een kanjer. Xxx

    1. Bedankt voor je onvoorwaardelijke steun!

  2. Heel goed dat je blijft kijken naar de mogelijkheden, al moet je daarvoor soms onmogelijkheden overwinnen. Sterkte en we blijven bidden voor een pijnvrij leven <3 Fam. Van Annerik 😉

    1. Bedankt dat jullie aan mij denken en voor mij bidden, lief!

  3. Goed gedaan meis!! Fijn dat je de ami en de oxy eraf hebt.
    Hoop dat het goed blijft gaan met fentanyl.

    Ik heb je wel vaker gezegd dat acceptatie waarschijnlijk nooit zal gaan lukken, maar ermee leren leven/omgaan zou al zoveel fijner zijn. Het moeilijkst blijft dat je zo moet inleveren en dat went jammer genoeg nooit.

    Je bent de goeiste 😉
    xxxxx

    1. Dank je wel voor je lieve bericht, ik leer enorm van je en je blijft mijn voorbeeld!

Geef een reactie