Een nieuw jaar, een oud begin

Het nieuwe jaar is dan eindelijk ingetreden. Op facebook zag je links en rechts de teksten: “met wie zou jij het nieuwe jaar willen inluiden?” Of: “wie gaat er single het nieuwe jaar in?” Zoals jullie hebben kunnen lezen, heb ik een aantal maanden terug mijn relatie verbroken. In die tussentijd heb ik enorm aan mezelf gewerkt. En ik was niet de enige. Ook voor mijn ex was het echt een eyeopener. De dingen waardoor het mis is gegaan, heeft hij met beide handen aangepakt. En met succes. Want het nieuwe jaar zijn we weer samen ingegaan. Ondanks alle hobbels de afgelopen tijd, bleek de liefde toch sterker te zijn. Zoals de tattoo op mijn schouder al zegt: amor vincit omnia. Oftewel, liefde overwint alles. Dit blijkt maar weer. Ieder vrij moment proberen we aan te pakken om samen te zijn. We willen eerst de basis weer sterk krijgen voor we weer bij elkaar gaan wonen. En die basis begint steeds meer te komen. Maar, alles op zijn tijd. We genieten van de momenten samen. Voor mij is het nu de kunst, de endo niet de overhand te laten nemen. Ik heb in het verleden al last gehad van paniekaanvallen wanneer hij ergens heen ging en ik alleen thuis bleef. Nu ben ik het natuurlijk wel gewend om alleen thuis te zijn en alleen te slapen. Kwestie van elkaar leren te vertrouwen en te blijven communiceren.
Toch merk ik links en rechts dat niet iedereen blij is dat wij weer samen zijn. Mensen die niet begrijpen waarom het nou eigenlijk over was gegaan en dat we beide aan ons zelf hebben gewerkt. Er is weer ruimte om van elkaar te houden. En dat is jammer, dat mensen die dicht bij ons staan, dat niet zien. Mijn vriend blijft zeggen dat ik spoken zie, maar ik ben niet blind. Hoe mensen reageren, of eigenlijk helemaal niet reageren, kan behoorlijk kwetsen. Het voelt weer alsof we terug bij af zijn, toen we net samen kwamen. Toen werd het ons soms ook al niet gegund. Ik blijf dan toch steeds de schuld bij mezelf leggen. Ik was ten slotte degene die er toen een punt achter zette. Dan wel in een gesprek, maar toch. Mensen zien je toch als een soort duivel. En dat is jammer. Want zo drijven ze ons niet uit elkaar, ze creëren op die manier alleen een afstand tussen ons en zichzelf. Ik moet leren dat los te laten. Ik probeer te veel alles aan elkaar te lijmen en soms doe ik te hard mijn best dat mensen die belangrijk voor ons zijn mij aardig vinden en mij snappen. Maar dat hoeft niet altijd en dat is prima. Mijn vriend zei helemaal in het begin al: “mensen die je kwetsen of aan wie je niks hebt, moet je los laten.” Iets wat mijn psycholoog jaren terug ook al zei. Als je je emotioneel los maakt van mensen, kunnen ze je ook geen pijn doen. Iets wat mij destijds, onbewust, een keer meteen gelukt is. Ik houd mij nu nog te veel vast aan de mensen om ons heen. Vrienden en familie zijn voor mij nou eenmaal belangrijk. Dat zijn de mensen die op mij terug kunnen en mogen vallen. Toch verwacht ik het andersom niet. Het gebeurt soms ook niet en dat kan soms pijn doen. Voor mij levert dat nu veel stress op. Iets wat daardoor veel pijn veroorzaakt. Ik kan merken dat ik lichamelijk zwakker ben daardoor. En dat verschrikt mij. Een paar maanden geleden voelde ik mij zo sterk, ik kon de hele wereld aan. Een gevoel dat ik nu niet heb. Ik laat mij te veel leiden door wat anderen over mij ‘kunnen’ denken en van mij ‘kunnen’ vinden. Gelukkig sta ik er niet alleen voor en heb ik een lieve en sterke man naast mij staan. Iemand die eindelijk ‘nee’ durft te zeggen tegen mij en mij afremt wanneer dat nodig is. Al is dat vreselijk wennen voor mij, want dat ben ik totaal niet gewend. En voelt het fijn, om weer elkaars gelijke te zijn. We zeggen en denken dezelfde dingen. Wanneer ik iets denkt, zegt hij het. Op het moment dat ik iets opmerkelijks wil vertellen, haalt hij mij de woorden uit de mond. Iets wat wij voorheen ook al hadden, maar door alles totaal waren verloren. En dat is weer terug. We zitten weer op een lijn. En dat voelt verdomde goed.

 

 

Geef een reactie