Een ode aan mijn omgeving

Wat is voor mij belangrijk? Wat heb ik nu nodig?  Dit zijn vragen die de afgelopen zomer door mijn hoofd gingen. Ik ben in de vakantie heel erg tot rust gekomen, maar tegelijkertijd ook kilo’s afgevallen. Onvoorstelbaar als je bedenkt dat ik bijna alle restaurants en terrasjes wel heb gezien de afgelopen weken. Het welbekende kindermenu bij een grote fastfoodketen is op dit moment al te veel voor me en dat is toch niet helemaal normaal. Eten gaat over het algemeen erg lastig en ik krijg bij iets te veel fysieke inspanning snel last van mijn buik. Ik heb altijd gezegd dat ik het belangrijk vind om alle leuke dingen te kunnen blijven doen en op het moment is de situatie niet ideaal.

Afgelopen week heb ik meerdere dingen afgezegd vanwege de pijn. Maandag ben ik op mijn werk na anderhalf uur bijna onderuit gegaan, omdat ik de pijn niet meer aan kon. Onderweg naar huis heb ik de hele weg gehuild. Al huilend heb ik alle bekende nummers op de radio mee geschreeuwd. Ik kan me niet herinneren dat ik me ooit zo beroerd heb gevoeld en het besef dat ik misschien dingen aan moet gaan passen was daar. Wat doe je namelijk als de pijn zo erg is en je lijf niet meer wil, maar je hoofd is daar nog niet? Samen met mijn vriend heb ik het er over gehad. Hij had al langer in de gaten dat het eigenlijk minder goed gaat, maar dat ik er nog alles aan deed om daar excuses voor te verzinnen. Nu ben ik op hetzelfde punt. Het gaat nu gewoon even niet. Ook in het ziekenhuis merkten ze afgelopen week dat er eigenlijk meer moet gebeuren om mijn kwaliteit van leven te verbeteren. Uiteindelijk zal ik geopereerd moeten worden om de boel schoon te maken, maar ook om de eventuele kinderwens in vervulling te laten gaan. Voor nu hebben we gekozen om toch met Lucrin te beginnen. Aanstaande vrijdag krijg ik mijn eerste injectie en over drie weken heb ik weer een afspraak in het ziekenhuis om te kijken hoe het er voor staat.

Aankomende maandag begint ook  het nieuwe schooljaar weer en daar heb ik wel erg veel zin in. Ik ben tegelijkertijd ook wel heel erg benieuwd hoe mijn lijf gaat reageren. In mijn hoofd ben ik nog steeds die enthousiaste, actieve meid die overal voor te porren is. Helaas fluit mijn lijf mij geregeld terug, waardoor ik vervolgens thuis op bed lig bij te komen van een vermoeiende dag. Gelukkig heb ik een erg fijne werkgever die mij,  toevallig op het moment van het schrijven van deze blog, opbelde om te vragen hoe het is gegaan in het ziekenhuis. Ze gaf aan dat ze me met het werk wil ondersteunen en dat ik altijd mag aangeven als ik even hulp nodig heb in de klas om bijvoorbeeld even bij te komen. Het doet mij erg goed om te weten dat er zoveel mensen zijn die je willen helpen, daarom vind ik het ook zo belangrijk om altijd open te zijn en dit soort dingen te delen.

Zo dans ik ook al jaren met een aantal meiden en ook zij zijn erg betrokken en vragen vaak hoe het is. Ze kennen me erg goed en weten ook dat ik vrijwel altijd zal zeggen dat het goed of redelijk gaat. Gisteren, na het bezoek aan het ziekenhuis, kreeg ik in onze groepsapp een berichtje met de vraag hoe het ging. Ik zei dat ik de uitslagen wel had verwacht en ik heb vervolgens in minder dan 144 tekens vertelt dat ik een ‘nieuwe’ cyste had, injecties ga krijgen en uiteindelijk een operatie moet en dat het verder eigenlijk wel prima gaat. Zo goed als ze me kennen prikten ze daar gelijk doorheen en is er een soort interventieavond georganiseerd waarbij ik verplicht aan de taart en de toetjes moet om mijn reserves aan te vullen. Natuurlijk is het gewoon een hele gezellige avond en is de onderliggende boodschap dat ik weet dat ik mijn verhaal aan ze kwijt kan, omdat ze weten dat ik dat uit mezelf niet snel in meer dan 144 tekens zal doen.

Speciaal voor al deze mensen en iedereen door wie ik me op vervelende momenten even beter voel: Hulde aan jullie. Bedankt voor alle tijd, aandacht en interesse. Deze eigenwijze meid waardeert het enorm!

virtual hug

 

Geef een reactie