Op de rollercoaster: het gesprek met de professor

Diegene die deze blog volgen, hebben een tijdje terug kunnen lezen dat ik enkele onderzoeken heb gehad en ik vorige maand Juli eindelijk het gesprek met de professor had. 25 Juli was het dan zover! Het langverwachte gesprek met professor Meuleman in Leuven. Mijn echtgenoot had die dag een verlofdag ingezet om me te vergezellen. Het was vroeg opstaan aangezien we daar om 8u30 al werden verwacht. Zoals zo vaak de laatste tijd, had ik die nacht geen oog dicht gedaan. Momenteel en deze week gaat dat alweer ietsje beter. Daar aangekomen hebben we nog een tijdje zitten wachten. Julie, de lieftallige vroedvrouw die mijn dossier opvolgt liet ons binnen. We hebben al vaker een telefoongesprek gehad maar ze nu in levende lijve zien was wel aangenaam.

Gesprek met de vroedvrouw

Het begon allemaal met de vraag: “hoe voel je je nu?” Zo een vraag van iemand die je kan begrijpen is wel aangenaam. Ik wist dat ik deze keer oprecht kon antwoorden. Het gaat niet zo heel goed, het lange wachten begint zijn tol te eisen, … . Ze knikte begrijpend. Ik zag ook wel dat ze oprecht kon begrijpen hoe het met me ging. Ze had immers al vele vrouwen met hetzelfde lot in deze stoel zien passeren. Ze gaf me aan dat indien mijn vragen tijdens het gesprek niet zouden beantwoord zijn, ik deze nadien nog kon stellen. (Ik adviseer je steeds al je vragen op te schrijven en mee te nemen naar het gesprek. Zo overloop je op het laatste nog een keer alles en weet je zeker dat je alles hebt gevraagd.) Ook zou ik professor Meuleman nog even kunnen spreken op het einde. De vragenlijst die ik met het “boeken” van de afspraak had opgestuurd gekregen, gaf ik af. Julie ging met Joeri en mezelf alles rustig overlopen.

Vragen zoals hoe het nu met de menstruatie zat, pijn, kinderwens, eerdere gynaecologische operaties, eerdere operaties bij mijn echtgenoot die van invloed kunnen zijn op de zaadcellen, … . De hele lijst werd overlopen. Ze wist natuurlijk al erg veel omdat ik alle onderzoeken reeds vooraf had mogen ondergaan. Normaal is dit na dit gesprek en wordt dan pas alles in gang gezet. Aangezien ik geen deel van leven meer had, hebben ze alles in een sneltrein gestopt. Ze besprek met mij ook de resultaten van de onderzoeken. Alleen niet datgene wat ik met de uroloog had besproken.

Contract

Het meest enge aan het gesprek met Julie vond ik het contract. Je krijgt tijdens je gesprek een contract aangeboden waar alles in overeenkomst moet getekend worden. Er staat ook op dat ze onder geen enkele voorwaarde de baarmoeder verwijderen of de buik effectief open maken. Tenzij om levensreddende redenen. Wel staat er, en dat kan je aanvinken, of ze de toestemming krijgen je eileiders tijdens de operatie te verwijderen, mocht dit nodig blijken. Ik heb akkoord aangekruist. Ook omdat de kans op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap veel groter is als de eileider verkleefd of beschadigd is. Ik kan, mochten ze beide eileiders moeten verwijderen, nog steeds via IVF zwanger worden.

Het contract werd getekend en ik kreeg ook een vragenlijst voor anesthesie. Deze vragenlijst laat de anesthesisten nauwkeurig hun werk doen. Ze weten waar je allergisch voor bent of welke voorgaande operatie van invloed kunnen zijn op je verdoving. Ik moet dus vooraf aan de operatie nog even contact met hen opnemen en hen de vragenlijst bezorgen.

Gesprek met de professor

Op het laatste, toen de vragen afgerond waren, ging ze de professor erbij halen. Een lieve en begripvolle dame kwam een tijdje later de kamer binnen en zette zich naast mij. Dit laatste vind ik erg belangrijk, aangezien de meeste artsen zich recht tegenover je zetten. Dit geeft onmiddellijk een andere lichaamstaal. Zij vertelde mij dat tijdens het onderzoek van mijn urinewegen, toch is gezien dat de endometriose in de bezenuwing zit. Normaal is dat niet vaak voorkomend, maar bij mij dus wel. Dit zou impliceren dat ik na de operatie, als ze zenuwen hebben geraakt, niet zelfstandig meer zou kunnen plassen. Ik zou dan een (sacrale) neurostimulator krijgen. Dit apparaatjes zou dan elektrische impulsen sturen naar de blaas waardoor ik weer opnieuw kan plassen.

De professor heeft me ook van nu tot net voor de operatie thuis geschreven van het werk. Ze doet dit standaard bij alle patiënten met een stent. De stent geeft namelijk zoveel last en zeker een chronische stent. Ze sprak ook van de spuiten die ik zal moeten krijgen vanaf oktober. De Gonapeptyl spuiten die ervoor gaan zorgen dat ik in een kunstmatige menopauze kom en de endometriose gaat krimpen. De eerst tijd zal ik volgens de professor veel meer last gaan krijgen, nadien zou het beter moeten gaan.

Nog een lange weg

Het wordt dus nog een lange weg tot de operatie. Tot dan houden we ons bezig met vanalles en nog wat. Zo wilde ik voor volgende week een olieschilderij op nummer bestellen. Lijkt me gaaf om te doen. Ook moet ik nog aan onze laatste fotoboek van Bali werken en heb ik natuurlijk deze leuke blog om mijn gedachten weer te verzetten. Het wandelen met de hond gaat weer beter alsook het paardrijden. Vorige week heb ik weer doorbraakbloedingen gehad. Dat was opnieuw de hel. Maandag moest ik naar de huisarts voor de vertrouwelijke van de ziekenkas te laten invullen. Hier moet je dat steeds door de huisarts laten doen om dan op te sturen en weer een uitnodiging te krijgen om op gesprek te komen bij de adviserende geneesheer van de ziekenkas… . Heel gek allemaal in België.

Wisten jullie trouwens (Nederlandse lezers) dat wij hier na de eerste maand ziekenverlof nog slechts 60% krijgen van ons loon. Geen heel jaar gewoon ons loon, nee alleen maar 60%. Wil ook lukken dat ik maar voor 50% in het ziekenhuis als verpleegkundige ingeschreven sta en hier niets aan kan veranderd worden… . Goed, dat is een ander paar mouwen. Mijn menstruatie was zo pijnlijk dat niets hielp. De gewoonlijke dosis Zaldiar leek net een portie placebo’s. De dokter gaf me Oxynorm 10mg mee. Dit is dus de laatste trap van pijnmedicatie, morphine preparaten. De bijwerkingen misselijkheid, slaperigheid, duizeligheid kwamen bij mij hiervan erg op de voorgrond. Ik heb die medicatie twee dagen genomen omdat ik het niet uithield. Vrijdag heb ik Voltaren zelf in mijn bil ingespoten waarbij ik me een pak beter voelde. Vandaag heb ik niet moeten nemen. Het gaat wel. Gelukkig! Ik ben nu weer aan de pil en hopelijk blijft dit nu zo tot aan de spuiten.

Ik hou jullie alvast op de hoogte!

Liefs Sandy

tekst over sterkte

One Reply to “Op de rollercoaster: het gesprek met de professor”

  1. Veel succes meid, er staat je wel een heftige ingreep te wachten precies. Ik duim met je mee op een goede afloop!
    Wat je verder omschrijft mbt je ervaring in Leuven is heel herkenbaar. Ben tevens ook steeds door Julie (een echte schat) opgevolgd en 2x een relatief kort gesprek gehad met Prof. Meuleman, maar het stelde me steeds zo gerust. Je voelt je er echt geholpen en begrepen en dat neemt al heel wat zorgen, angsten en lasten van je weg (mentaal gezien dan). We zijn er in goede handen, ik tel alvast af naar mijn eigen operatie in september en duim met je mee dat je snel geholpen wordt! Staat je operatie nog steeds gepland in December?
    Veel succes!

Geef een reactie