De overgang is hot!

Vrijdag is het twee weken sinds ik mijn eerste Lucrin injectie heb gekregen. Ik heb me er eigenlijk helemaal niet druk om gemaakt, maar op het moment dat ik naar huis moest rijden voor de eerste injectie werd ik toch een beetje zenuwachtig. Uiteindelijk viel het natuurlijk allemaal reuze mee. Diezelfde avond ben ik gaan dansen en dat ging eigenlijk heel erg goed .Na ongeveer drie kwartier kreeg ik wel wat last van mijn buik. De plek was wat beurs en dik geworden, ik heb me omgekleed en heb de rest van de les lekker gekeken.

Als je dit soort medicatie krijgt, ken je vaak alleen de horrorverhalen en ik had al allerlei soorten scenario’s gehoord. Het is natuurlijk zo dat medicatie in moet werken en dat de vervelende bijwerkingen zich niet gelijk laten zien. Toch is het bizar dat je je in het begin steeds afvraagt of er al iets verandert. Zo had ik toevallig zaterdag een beetje een rare bui. Ik was extreem moe en lusteloos. Ik had eigenlijk nergens zin in en was een beetje vlak terwijl ik normaal juist heel enthousiast kan zijn.

’s Middags zou ik naar een kinderverjaardag gaan. Ik kom daar altijd graag en besloot uiteindelijk om toch maar mee te gaan. Eenmaal op de verjaardag kon ik, naarmate het drukker werd, steeds minder goed mijn draai vinden. Ik was moe, afgezonderd van de rest en had moeite om me in het gezelschap te mengen. Mijn vriend kwam al een aantal keer naar me toe en zei dat ik lekker naar huis moest gaan als ik me niet goed voelde. Ik heb geen idee of dit een reactie op de injectie is geweest, spanning of gewoon vermoeidheid. Uiteindelijk ben ik maar naar huis gegaan en ben ik op bed gaan liggen.

De omslag die daarna kwam was bizar.

Die maandag had ik eigenlijk mijn menstruatie moeten hebben. Deze bleef voor het eerst in mijn leven uit. Wat een verademing! Als dit zo blijft maak ik er serieus een persoonlijke feestdag van. Tot op de dag van vandaag heb ik ook nog geen bloeding gehad. Ik hoop van harte dat dit zo blijft, maar gezien mijn geschiedenis hou ik mijn hart vast. Dezelfde maandag was ook mijn eerste werkdag weer. Een beetje gespannen stapte ik maandagochtend om 7 uur mijn auto in. Medicijnen bij me, alle andere reserves die ik altijd uit voorzorg al mee neem. Na een extreem lange en vermoeiende dag kwam ik om half 7 ’s avonds thuis. Nog steeds vraag ik me af hoe het kan, maar ik heb de laatste twee jaar denk ik nooit zo veel energie gehad als toen. De adrenaline van een eerste werkweek zal ook wel meespelen, maar de hele week heb ik keihard gewerkt. Ik merk wel dat ik nu wat eerder in slaap val dan voorheen, maar heb nog steeds redelijk veel energie. Het maffe is wel dat ik opeens helemaal onder de blauwe plekken zit. Ik sta wel bekend om mijn lompe en onhandige acties dus op zich is een extra blauwe plek bij mij niet verrassend. In dit geval zitten mijn benen echt helemaal onder en dat is wel een beetje bijzonder. Van opvliegers heb ik nog niet heel veel last. Er is al wel een moment geweest dat ik met klotsende oksels het huis uit ben gerend om af te koelen en vervolgens met de ventilator onder mijn armen heb gestaan. Verder mag ik nog nergens over klagen, want ik voel me over het geheel genomen beter dan daarvoor.menopause

De piek qua energie is nu aan het afnemen en ik hoop dat dit niet veel verder zal dalen. Ik werk de hele week en dat is soms best pittig. Ik heb enorm veel plezier in het werk dat ik doe en wil dit met al mijn enthousiasme en overgave kunnen blijven doen. Omdat ik merk dat ik de laatste jaren eigenlijk niet zo veel energie heb gehad als nu, stort ik al mijn energie in mijn werk. Nog steeds ben ik ergens aan het wachten op de vervelende bijwerkingen en vraag ik me af hoe deze zich bij mij zullen uiten. Mijn vrienden heb ik maar vast voorbereid en gezegd dat ze niet raar moeten opkijken als ik hartje winter in mijn teenslippers en mijn t-shirt over straat ga. Wordt vervolgd 🙂

Geef een reactie