Paniek gevoed door angst

Vaak vragen mensen aan me hoe het gaat. Automatisch zeg je dan dat het goed gaat. Je wil niet zielig gevonden worden. Je wil je zwakte niet tonen. Je zet een masker op. Je lacht en zegt dat het goed gaat. Maar wat als het nou niet goed gaat? Mag je dat dan zeggen? Zou het raar zijn om te zeggen hoe je je echt voelt? Thuis is de enige plek waar ik echt mezelf kan zijn. Dan gaat dat masker af. Dan komen vaak ook de tranen. De tranen die zich in de loop van de dag hebben opgestapeld. Niet alleen door pijn. Het is vooral emotioneel. Mijn vriend ziet dat dan meteen. Wanneer hij op zo’n moment vraagt hoe het gaat, breek ik. Toch hou ik steeds meer dat masker op. Overdreven vrolijk doen, blijven lachen en nergens ‘nee’ tegen zeggen. En bij dat laatste gaat het dan vaak mis. Je neemt dan te veel hooi op je vork.
Dat masker houd ik op omdat ik een ‘normale’ vriendin wil zijn. Ik wil niet ziek zijn…
Maar, dat ben ik wel. En zolang er geen goed medicijn is, zal ik nooit genezen. En zal ik altijd de (zieke) vriendin met endometriose blijven. Ik sta onze toekomst in de weg. Althans, zo voelt het. Bang dat ik hem van me afduw, dat hij me zal verlaten. Als hij wil gaan, gaat hij toch wel. En als hij me verlaat vanwege mijn ziekte, is hij het niet waard, is hij míj niet waard. Toch is het beangstigend, het idee iemand te verliezen waarvan je zoveel houdt. Ik stel me dat continue voor, voel de pijn, ervaar het gevoel. Iedere keer weer opnieuw. Iedere keer dat ik eraan denk, wordt het gevoel erger, de angst groter. Ik voed mijn eigen angst. Ik droom dat hij spoorloos is, dat ik hem moet begraven, dat ik aan zijn graf sta, dat hij een illusie is en nooit heeft bestaan. Nachtmerries die zo echt voelen. En ik kan niet wakker worden. Gevangen in een web van angst. Het vreet je op, het sloopt je. Mijn bindingsangst heeft zich gemuteerd/verandert in verlatingsangst. Ik raak in paniek als mijn vriend weggaat en ik alleen thuis blijf. Niet als hij gaat werken, dan weet ik wanneer hij thuis komt, dát hij thuis komt. Maar als hij naar vrienden gaat, in bijvoorbeeld het weekend. Ik wil dan niet dat hij me verlaat, niet wetende wanneer hij terug komt. Maar ik wil hem niet in de weg staan, hij heeft zijn eigen vrijheid nodig en die geef ik hem ook wanneer hij dat nodig heeft.
Ik word boos als hij niet met me mee komt. Niet op hem, maar op mezelf. Vroeger was ik zelfstandig en onafhankelijk. Woonde alleen, zorgde voor mezelf. De angst heeft bezit van me genomen.
Door deze ziekte heb ik een angst gecreëerd, gevoed door het verleden en het heden. Wat als ik nog single was geweest? Had ik dan weer bij mijn ouders op de bank gezeten? Tijdens de pijnaanvallen was het prettig als er iemand bij me was. En wat is er nou fijner om in de armen van je geliefde te vallen en daar uit te huilen. Door de pijnaanvallen wilde ik niet alleen zijn tijdens een aanval. Dat willen, is kunnen geworden. Door de pijnaanvallen kán ik niet meer alleen zijn tijdens een aanval. Wetende dat ieder moment zo’n aanval kan komen. Iedere keer als ik weer een aanval heb, word ik weer herinnerd aan het alleen zijn, het verlaten worden. Een angst die gevoed wordt door aanvallen en gedachtes. Je denkt, je voelt, je handelt. De 4 G’s van gedrag: Gebeurtenis-Gedachte(n)-Gevoel(ens)-Gedrag. Ik denk dat mijn vriend mij verlaat, ik hem verlies. Ik voel de angst en de pijn. Ik word bang, raak in paniek, word boos en maak ruzie. Mede doordat de vader van mijn vriend jong is overleden, ben ik bang dat hij het zelfde lot zal ondergaan. Door mijn angst, zou ik kunnen gaan eisen, mijn zin kunnen gaan doordrukken. En dan word ik een vreselijke vriendin. En dat wil ik niet. Het enige waardoor hij gaat lopen, is dat wat ik zelf creëer. Dat waar ik bang voor ben, breng ik door mijn eigen angst tot stand. Niet mijn ziekte zal hem laten wegrennen, maar mijn eigen angst. Gevoed door mijn eigen gedachtes, ontstaan uit een samenloop van omstandigheden, waaronder mijn ziekte. Het is niet te verwijten aan mijn ziekte, maar aan de gedachtes die ik zelf in mijn hoofd maak. En daar moet ik mij goed bewust van zijn. Ik doe het zelf. Ik duw hem zo van me af, in plaats van dat ik hem naar me toe trek. Dat masker gaat af, dat moet af. Ik stel me open, want anders ben ik hem kwijt. En dat is wat ik echt niet wil.

 

10002937_624792077593349_450796367_n22

2 Replies to “Paniek gevoed door angst”

  1. Hallo,

    Wat een herkenbaar verhaal. Ik vecht er ook elke dag tegen. Maar bedankt voor de tip: de 4 g’s. Ga er ook mee aan de slag. Misschien helpt het bij mij ook. Ik hoop het zo. Succes verder. Mvg yvonnr

    1. Dank je wel 🙂 ik heb het bij een psycholoog geleerd. Door positief te denken, voel je je ook goed. Het mooiste voorbeeld was dat met een slapend stel midden in de nacht: een man en vrouw sliepen en werden wakker door een raar geluid van buiten. De man dacht: rot kat van de buren. Hij draaide zich om en ging weer rustig slapen. De vrouw dacht: wat was dat? Inbrekers? Een gevecht? Ze werd bang en deed geen oog meer dicht. Onze gevoelens vloeien voort uit onze gedachten 🙂 en onze gedachten kunnen we buigen.
      Groetjes Megan (Code Geel)

Geef een reactie