Project Lucrin (2) – Onzekerheid

Het is inmiddels anderhalve maand geleden dat ik het allereerste Lucrin Depot naar binnen gespoten kreeg. Hoewel ik even moest wennen aan de overgangsklachten, vielen de bijwerkingen me erg mee. Ik begon me beter en beter te voelen: geen erge pijnaanvallen meer, geen zwangerschapsbuikjes meer en zelfs de moeheid was uit te houden. Een succesverhaal. Tot nu.

Déjà vu

Een jaar geleden, nadat ik m’n schoonmaakoperatie heb gehad, heb ik me drie maanden ontzettend goed gevoeld. Ik had niet meer het gevoel tegengehouden te worden om leuke dingen te doen, de pijn was zo goed als weg en ik kon zelfs weer m’n oude sportritme oppakken. De positiviteit straalde van me af en ik voelde me oprecht gelukkiger. Maar na die drie maanden kreeg ik weer lichte klachten. In het begin dacht ik er niet teveel over na en hoopte ik dat alles weer langzaamaan weg zou trekken. Helaas was dat niet het geval: de pijn, de moeheid, de misselijkheid, alles werd erger en erger. Op een gegeven moment was het nog erger dan voor de operatie en ik was gebroken.

Nu, anderhalve maand na de spuit, voel ik weer die lichte pijntjes. Niet overheersend, maar precies zoals het toen begon. Het voelt als een soort déjà vu en ik merk aan mezelf dat het me bang maakt. Het lijkt dat iedere keer als ik me beter voel, het me niet gegund wordt en ik binnen no time weer in hetzelfde schuitje zit als ervoor. Wat als de Lucrin niet gaat werken? Wat als ik weer moet overstappen op een ander medicijn? Wat als niks zal werken en ik moet accepteren dat ik voor altijd alles op een laag pitje moet zetten, omdat mijn lichaam tegen zal stribbelen zodra ik dit niet doe? Het is een onzekerheid waarvan ik weet dat vele van jullie het ook meemaken, want de weg naar een ‘oplossing’ is lang en ik ben zeker niet de enige die de bestemming nog niet heeft bereikt.

Positief

Gelukkig krijg ik van alle kanten een schop onder m’n kont, want bij de pakken neer gaan zitten gaat absoluut niet werken. Hoewel de onzekerheid er nog wel eens in wil sluipen, probeer ik die gedachten aan de kant te schuiven en positief te blijven denken. Ik ben natuurlijk pas net begonnen met de Lucrin en wie weet moet mijn lichaam nog wennen. Het is natuurlijk niet niks.

Dus even doorbijten en blijven duimen, want wie weet wordt het uiteindelijk toch nog het succesverhaal waar ik op zat te hopen.

Geef een reactie