‘This is the end…’

Code Geel regen endometriose

In de auto bel ik mijn werk om mij voor vandaag ziek te melden. Ik stuur een appje naar mijn man, vriendinnen, moeder en collega’s. Langzaam stromen de “sterkte” en “wat nu?” binnen. Ik voel op dit moment alleen maar verdriet. Verdriet met het gemak waarop de arts mijn diagnose vertelt alsof het een boodschappenlijstje is. In de auto haal ik het gesprek met de revalidatiearts terug: “u komt in aanmerking voor revalidatie als de pijnpoli uitbehandeld is, dat is bij u het geval”. ‘This is the end..’Ik hoor het Adele nog zo mooi zingen met Skyfall. Maar vandaag voelt het ook echt zo, dit moet toch het einde zijn zou je denken?

In de loop van de week voel ik de kracht om te vechten naar boven komen. Weet zo’n arts eigenlijk wel hoeveel hij overhoop schopt met zo’n diagnose? Waarschijnlijk zijn het voor een arts wat woorden, wat waarschijnlijk al een tijd vermoed werd en nu uitgesproken wordt, maar voor mij betekenen deze woorden ontzettend veel.
De pijnpoli belt mij na herhaaldelijk aandringen 4 dagen later op. Ik word te woord gestaan door de verpleegkundige, want mijn pijnarts blijkt langdurig ziek te zijn. Ik ben besproken in een MDO ( Multi Disciplinair Overleg) met onder andere de pijnpoli en de revalidatie. Ondanks dat er zenuwbeschadigingen zijn en waarschijnlijk ook littekenweefsel en verklevingen, is er geen duidelijke oorzaak voor mijn heftige pijnklachten. Waardoor mijn lichaam zo super gevoelig is en ik heftige pijn ervaar weet niemand. Mijn lichaam blijft een pijnsignaal doorgeven terwijl er weinig reden voor pijn meer is. Hun advies is ook een revalidatie traject in te gaan om te leren accepteren dat ik ‘chronisch pijnsyndroom’ heb. Dat ik mijn leven moet indelen met pijn naast mij.

Je hoopt, als je wordt doorverwezen omdat de gynaecoloog het niet meer weet, dat de pijnpoli dé oplossing heeft, of in elk geval je kan begeleiden. Maar als de pijnpoli het ook niet meer weet en zegt alles gedaan te hebben wat ze kunnen. Dat is pas echt het einde, medisch uitbehandeld. “Gaat u maar revalideren of het alternatieve circuit in.
Mijn hele lichaam is in opstand. Ik wil geen amitriptyline en oxycontin meer slikken! De acceptatie dat ik de rest van mijn leven pijn houdt word nog een vele maler langer traject dan het accepteren dat ik endometriose heb.
Mijn man is aan het googlen of er niet een andere ziekenhuis is waar ze mij nog wel kunnen behandelen, heel lief maar ik kan mij nu beter richten op het revalidatietraject. Daarna kijken wij weer verder.
Ondanks dat ik aan iedereen merk dat ik er niet alleen voorsta, denkt mijn hoofd daar anders over. Langzaam wordt de wereld zo donker en word ik overvallen door nare gedachtes…

Lianne

regen-zwarte-wolk-met-regendruppels-naar-beneden-vallen_318-56422

Geef een reactie