Time to start living

codegeel-bucketlist-2

 

Een tijd geleden heb ik de film “The Bucketlist” gezien. Een film over twee mannen die beide terminaal ziek zijn. Ze leren elkaar kennen doordat ze kamergenoten zijn. Op een gegeven moment komen de dingen die ze nog willen doen ter sprake. De zogenoemde bucketlist. Beide weten ze dat ze niet meer beter zullen worden. Ze besluiten daarom met zijn tweeën hun lijst af te werken. Voor de ene man is geld een issue, de ander zwemt in het geld en neemt eerst genoemde op sleeptouw. Binnen een paar dagen reizen ze de hele wereld over om de dingen te doen die ze nog graag wilden doen, voor ze dood gaan.

Dingen die ze willen doen voor ze dood gaan. Dit heeft mij heel erg aan het denken gezet. We weten allemaal dat we dood gaan. Alleen wanneer we dood gaan weten we niet. En ook niet hoe. Het rare vind ik, dat mensen pas over het leven gaan nadenken wanneer ze een soort datum hebben wanneer ze dood gaan. Pas als we weten hoe lang we ongeveer nog te leven hebben, gaan we nadenken over de dingen die we nog willen doen, zien en bereiken. Maar waarom doen we dat niet eerder? Omdat we alle tijd hebben? Want die hebben we niet. We weten niet hoeveel tijd we hebben. Voor hetzelfde geld krijgen we een ongeluk als we buiten zijn, val je verkeerd van de stoel waar je op staat omdat je de ramen aan het zemen bent, stopt je hart in een keer mee. Of misschien stopt de aarde wel met draaien. We weten niet wanneer we zullen sterven. Dus waarom wachten met de dingen doen die je nog wilt doen? Mensen zijn net schapen. We vormen een kudde en doen allemaal het zelfde. We staan op, gaan naar school of werk, we komen thuis, doen ons ding en gaan weer slapen. En in het weekend komen we bij en werken we aan onze sociale contacten.  Ook ik merk dat ik dat doe. Ik sta op, ga douchen, ga ontbijten, ga naar school, kom thuis, doe mijn huiswerk, ga eten, kijk tv en ga weer slapen. En in het weekend tank ik weer energie bij en probeer ik wat dingen in huis te doen of bezoek wat mensen. Maar wanneer komen mijn dromen dan aan bod? Oké, mijn studie is natuurlijk wel een grote droom. Ik wil graag een leuke baan met een goed inkomen. Ik heb een goed stel hersens dus dan moet ik daar gebruik van maken ook. Maar waarom? Zodat ik een makkelijker leven kan leiden? Zodat ik ’s avonds biefstuk kan eten in plaats van plofkip? Natuurlijk is mijn opleiding belangrijk en zorgt geld ervoor dat je minder stress hebt. Maar straks ben je 40 uur aan het werk en wellicht wel meer aangezien je soms met deadlines zit waardoor je thuis ook nog druk bent. In het weekend ben je dan blij dat je even niks aan je hoofd hebt. Je leeft dan naar je drie weken zomervakantie toe. Je baan bepaald je soort vakantie. Zit je drie weken thuis of kan je drie weken naar de Bahama’s om onder een palmboom van je cocktail te genieten? Natuurlijk heb je dat ook zelf in de hand. Met een laag inkomen kan je ook een geweldige vakantie hebben en ik wil nu niemand voor zijn of haar kop stoten. Maar de scheidingslijn is er wel. En die wordt eigenlijk alleen maar groter. Alles wordt duurder en de lonen worden lager. De dingen zijn oneerlijk verdeeld. Ook als student merk ik dat. Ik heb een studiefinanciering en ik ben al lang blij als ik de maand doorkom. Op vakantie gaan zit er voor mij niet in. Toch heb ik dromen en wil ik iets van mijn leven maken. Ik wil dingen beleven en ervaringen opdoen. Waarom zou ik mij moeten laten afremmen door het financiële plaatje? Natuurlijk kosten verre reizen veel geld. Maar sommige dingen kosten geen geld. En wie weet zijn er wel dingen die juist geld opleveren zodat je zo’n reis kan maken. Vaak als je mensen hoort praten over hun reis naar bijvoorbeeld China of Amerika, krijg je als tegenreactie van een luisterraar te horen: “ooh ja, daar zou ik ook nog wel eens heen willen.”. Nou, waarom doe je dat dan niet? Zorg dat je daarheen kan. Wees creatief. Een doel zonder weg is gewoon een droom. En dromen mag. Maar maak van je dromen je doel. Laat je niet beperken door de dingen. Ik weet dat ik dat zelf ook te veel doe. Door de endometriose laat je veel dingen. Je weet dat je pijn krijgt en dat dingen veel energie kosten. Ook kan je een pijnaanval krijgen terwijl je op safari bent. Dat kan je dag behoorlijk vergallen. Maar moet dat dan een reden zijn om dan maar thuis te blijven? Moet je dan maar niet naar Afrika gaan om The Big Five te zien? Door je zelf zielig te vinden of te laten beperken kom je nergens en bereik je niks. Maak je dromen waar nu het nog kan. Je weet niet hoeveel tijd je nog hebt. Leef de dag alsof het de laatste is. Geniet van ieder moment. Het zijn de kleine dingen die het doen. Stel doelen, maak een plan van aanpak. Onderneem. Zorg dat je tevreden bent over je leven en later lachend kan terug kijken. Denk na over de dingen die je nog wilt doen. Zo ga ik dat ook doen. Mijn droom is om een boek te schrijven. Een boek over mijn bucketlist en de weg ernaar toe. Zo zal dit stuk de eerste passage uit het boek worden en zal ik de route bijhouden die ik heb afgelegd om mijn doelen te kunnen bereiken. Daardoor zal het boek zelf het laatste zijn wat ik af kan strepen. En daarna beginnen we gewoon weer opnieuw. Maak een bucketlist en werk hem af. Ga niet nadenken over het leven wanneer je pas weet wanneer het einde nadert. Je weet het namelijk niet. Wie weet is vandaag wel je laatste dag.

Memento Mori of Carpe Diem?

 

 

codegeel-bucketlist

Geef een reactie