To be or not to be…

 

Exact een maand en 1 dag na de operatie. Ik voel me weer goed. Energieker. Toch blijft het stormen. Niet alleen in mijn hoofd maar ook in de omgeving… . Reeds enkele tegenslagen gehad dit jaar waaronder letterlijk een storm met dakschade. Toch komt het gesprek met de professor in Leuven steeds dichterbij.

Het verdict wat we nu de komende maanden (moeten) gaan doen komt vooral dichterbij. We hebben een grote kinderwens. Alleen heb ik heel erg schrik dat we onmiddellijk in een traject zullen worden gezet waar we niet volledig achter staan. Hiermee doel ik dan op inseminatie, IVF, … . Waarom niet? Wel, het is al vaker gebleken dat na een IVF behandeling er negatieve uitkomsten voor de baby kunnen zijn. Verder gruwel ik gewoon van de gedachte dat we niet met z’n twee maar met z’n drie, vier, vijf, … zwanger moeten geraken.

Ik las onlangs een artikel via Endonews over vrouwen die na een operatie via IVF zwanger geraken. Daar stond ook weer in dat er risico’s verbonden zijn aan IVF. Spontaan zwanger geraken is nog steeds het beste. Ik hoop dat wij die kans ook krijgen en dat het ons lukt. Echter, zoals ik al in de vorige blog zei: ik ga niet teveel hopen dit jaar. Althans proberen, want met iedere vriendin of elk familielid dat zwanger wordt, zakt de moed me in de schoenen.

Ik wil zo graag blij zijn voor die personen en in feite ben ik dat ook wel. Alleen denk ik dan weer aan heel het traject dat wij reeds doorlopen hebben om überhaupt zwanger te kunnen worden. Laat staan wanneer we dan eens bezig zijn met zwanger worden, de mogelijke risico’s tijdens een zwangerschap en nadien de bevalling en dán nog een keer wanneer er een kindje is… . Zoveel mogelijke cruciale momenten. Zoveel risico’s… .

Je ziet stilaan mensen die ongeveer samen met ons zijn begonnen aan kinderen effectief zwanger worden. Mensen die al bevallen zijn en na jou zijn beginnen met proberen. Goed bedoelde adviezen die tot niks leiden. “Je moet er niet zo op hopen.” Of sterker nog: “laat de natuur zijn gang gaan!” Wel… als het zo simpel lag. Wanneer ik de natuur zijn gang zou laten gaan, dan kan ik mijn baarmoeder inclusies haar stokjes bij het stort gooien. De endometriose zorgt daar dan wel voor. Vandaar die ingrijpende operatie.

Vele mensen, vooral collega’s vragen me weleens: “Laat je die operatie enzo doen o.w.v. enkel een kinderwens?!” Het gaat niet alleen om die kinderwens. Het gaat ook om het vrouw-zijn. Het goed functioneren van je lichaam. Toevallig horen daar kinderen bij voor mij. Ik had op den duur zoveel klachten door de endometriose dat ik nog niet eens normaal kon mens-zijn. Laat staan vrouw zijn.

In afwachting van het gesprek, laat ik alles op me afkomen. Opnieuw blijkt dat ik niet voor écht geluk ben geboren. In tegendeel, het ongeluk zoekt me steeds op. De kunst is om in al die miserie een sprankeltje hoop te blijven houden. Zolang dat aanwezig is, heb je geluk. Alleen hoop ik dat na ons gesprek ook niet dat sprankeltje verdwijnt.

Liefs

Sandy

 

voor wie interesse heeft: https://www.endonews.com/should-women-with-endometriosis-have-ivf-treatment-to-conceive-following-laparoscopic-surgery

Geef een reactie