A way of life? Of toch niet?

vraagtekenAfgelopen dagen waren zwaar. Herkennen jullie dat? Dat je positief wil zijn, maar dat dat heel moeilijk is. Bijna geforceerd. En dat als er even iets tegenzit je boos wordt; vooral op jezelf. Je lichaam waar je de controle niet over hebt. Ze doet immers wat ze zelf wil. En dan…..? Dan rollen er ineens dikke tranen over je wangen. Moe…. Pijn… Zorgen… Onzekerheid…

Ik werd weer geconfronteerd met een nierbekkenontsteking. Pijn bij het plassen had ik niet echt. Ik kon echter de pijn in mijn onderbuik en flanken niet verklaren. Toch maar een potje urine afgeven bij de dokter. Om 11 uur kon ik bellen voor de uitslag. Tot die tijd wat in het huishouden gedaan. Je kent het wel. Even stofzuigen, toilet schoonmaken, kattenbak. Nog even de was opvouwen en in de kast leggen.

Inmiddels tijd om te bellen. Ik kreeg een hele vriendelijke assistente aan de telefoon. Ik gaf netjes mijn naam en geboortedatum. “Oh mevrouw, u heeft een flinke ontsteking!” De arts vroeg zich zelfs af hoe ik het heb volgehouden. Oke, ik nam meer pijnstilling in. Maar wanneer is het nou duidelijk dat er nog meer speelt in je lijf dan de gangbare klachten? Ik sliep al weken slecht. Ik ging er daarom vanuit dat mijn pijngrens wat lager lag dan normaal.

De huisarts gaat contact opnemen met het ziekenhuis voor een verdere behandeling. Ik zou voor nu een zware antibioticakuur krijgen. Maar er moet ook meer onderzoek gedaan worden. Tijdens mijn laatste endometriose operatie bleek mijn urineleider van mijn nier helemaal vol te zitten met endometriose. De chirurg is daar toen ontzettend lang mee bezig geweest. In mijn blaas zit ook endometriose. En alle mogelijke onderzoeken met camera’s, plasstralen, leegplassen en beeldmateriaal heb ik allemaal destijd al gehad.

Inmiddels zit mijn antibioticakuur erop, maar de ontsteking is nog niet weg. Alles is op kweek gezet en hoor ik binnenkort meer. De dagen dat je aan zo’n kuur begint voel ik mezelf nooit zo fijn. Ik ben misselijk, last van mijn darmen, hoofdpijn en ik werd ook wat duizelig. Gelukkig heb ik lieve mensen in mijn omgeving die dan even langskomen of wat van zich laten horen. Van een van mijn vriendinnen kreeg ik een prachtig boeket opgestuurd. Van een andere vriendin een geweldig lieve kaart. En ik kreeg een mooi filmpje van een van de zoontjes van mijn vriendinnen. Dat geeft zo’n fijn gevoel! Mijn moeder kwam langs met een tas vol lekkers en heeft nog een heerlijke groentesoep gemaakt. 

In die week had de vaatwasser het begeven. Mijn vriend en zijn vader hebben ernaar gekeken. En ik heb ondertusen met zijn moeder gezellig een theetje gedaan. Ik voel mezelf zo gewaardeerd en geaccepteerd door deze lieve mensen. Dat is echt weleens anders geweest. Ik zat gewoon in mijn huispak, zonder make up. En het was gewoon goed. Dat zijn nu van die momenten dat ik toch kan genieten; ook al voel ik mezelf niet goed.

Op het moment ben ik moe. Echt ontzettend moe. Ik ben onzeker en stiekem ook wel weer bang. Wanneer houdt het nou eens op? Elke keer denk ik dat ik vooruitga. Leer ik steeds meer op mezelf en mijn lichaam vertrouwen. En dan komt er toch keer op keer weer die klap. Weer die onzekerheid. Wachten op uitslagen. Accepteren dat de pijn er is en waarschijnlijk blijft.

Met mijn “gewone” dagelijkse pijn kan ik inmiddels leven. Ik heb goede pijnstilling en kan mijn dagen zo indelen dat ik het goed vol kan houden. De “extra” pijn maakt mij onzeker en kwetsbaar. Die pijn heeft invloed op mijn hele welbevinden. Angst voor wat er nu weer is. Angst voor wat er misschien komen gaat. Onzekerheid die toeslaat. En dan komt dat stukje acceptatie toch ook weer om de hoek. Is ziek zijn en pijn hebben iets dat je kan accepteren? Of is het meer een “way of life?”

Soms mag je toch best wel even balen? Even een traan? Even een schouder om op uit te huilen? Even een troostend woord? Even oprechte interesse in jou als persoon en voor je situatie. Mensen hebben niet altijd door wat dat met iemand kan doen. Ikzelf haal daar zo ontzettend veel kracht uit! Inmiddels ben ik zover dat ik mezelf accepteer zoals ik ben. En ben ik heel tevreden met mijn “way of life!” Natuurlijk zou ik stiekem weleens willen dat het anders ging. Maar over het algemeen kan ik genieten van wat ik wel kan en wat ik wel heb. En dat is iets wat je nooit mag vergeten!

Voor nu “fingers crossed” voor een positieve uitslag en goede behandeling!

Hennie

 

 

 

 

Geef een reactie