Week van de pijn

Deze week is het de week van de pijn. Deze week wordt er stil gestaan hoeveel mensen er te maken hebben met chronische pijn. Er is een groot congres voor specialisten, verpleegkundigen en andere mensen die dagelijks werken met chronische pijn patiënten.  Waar ik daar 1 van ben. Zo’n 103 weken geleden begon voor mij het hoofdstuk pijn. Ik had graag gezien dat mijn pijn ook maar een week duurde. Maar de weken vlogen voorbij en tijdens het schrijven van deze column kwam ik tot mijn schrik dus bij dit getal.

Soms is het fijn om van te voren niet te weten hoelang iets duurt. Dat je groeit in een proces en leeft van moment tot moment.  Het is fijn om te weten dat je niet alleen bent. Namelijk 95 miljoen Europeanen hebben chronische pijn ( definitie chronische pijn: pijn houdt 3 tot 6 maanden aan) al kan pijn nog steeds eenzaam aanvoelen, niemand voelt en kan jou pijn ervaren. Je kan het niet een dagje uitzetten of overdragen.

Sommige weken kan ik mij nog goed voor de geest halen. Weken van totale paniek, hoelang gaat dit nog duren? Weken dat de pijn zo heftig was dat er een opname nodig was om de pijn onder controle te krijgen. Sommige weken kan ik mij niet eens meer herinneren omdat de morfine zo verhoogd moest worden dat ik dagen van de wereld was, om over de weken na een operatie maar te zwijgen. Die weken vond ik psychisch vooral zwaar. Het feit dat je afhankelijk van hulp bent, meer pijn als voor de operatie hebt en het gevoel dat het nooit meer goed komt maakte het dat ik het soms lastig vond om uit bed te komen.

Maar de weken dat je vooruit gaat ben ik niet vergeten. De weken dat je pijn wat minder is geworden, dat de medicatie zijn werk doet en je even vergeet dat je chronisch ziek bent. De weken dat ik omringt word door mensen die hun liefde met mij delen en een luisterd oor bieden.  De weken van hoop na een zoveelste blokkade, want wie weet heeft deze wel het gewenste resultaat.

Weken waarin je nieuwe medicatie probeert. Inmiddels heb ik al vele medicatiesoorten geprobeerd. De ene beter dan de ander. Ik heb meer opiaten in huis gehad dan menig apotheek. Weken waarin de pijnarts met een nieuwe behandeling komt. Weken waarin het beter is sommige dingen niet meer te doen zoals op zijn kop in de Baron1898, maar het net zo leuk is om in de droomvlucht te gaan.

Leuke weken waarin ik met andere kan lachen om mijn morfinegebruik en mijn ontelbare pogingen te stoppen, de weken waarin je uitkijkt om weer naar die leuke arts te gaan. De prachtige boeketten en lieve kaartjes over de chocolade maar te zwijgen…

103 weken van pijn. Inmiddels al ontelbare keren een pijnscore gegeven, pijnstillers geslikt, behandelingen geprobeerd maar elke dag met vertrouwen op een goede afloop. Ik heb nog steeds de hoop en gedachte dat ik niet de rest van mijn leven chronisch pijn hou.  Ik had graag de weken anders ingedeeld zonder pijn, maar ik heb ook zoveel geleerd over mijzelf, mijn grenzen en mijn naasten dat het mij veel heeft gebracht tot de persoon wie ik nu ben.

Lianne

dwp_logo_nieuwekleur_db1a21

 

 

Bewaren

Geef een reactie