Ziek, zieker, ziekst

Afgelopen paar weken waren alles dan wat ik had verwacht. Vorige week woensdag begon dan eindelijk het nieuwe schooljaar. Die dag zouden we introductie hebben met onze nieuwe klas. Je leert dan je SLB’er kennen en je klasgenoten. Aansluitend was er een kamp georganiseerd voor de studenten die hier aan mee wilden doen. Om niet met een achterstand te beginnen, had ik mij hier voor aangemeld. Vrijdags zouden we terug komen en die maandag erop, 5 september, zouden de eerste lessen beginnen. Ik had er super veel zin in. Ik was benieuwd naar mijn klasgenoten en had erg veel zin in het kamp. Even drie dagen weg, even drie dagen tijd voor mezelf. Deze vakantie heeft mijn vriend alleen maar gewerkt, dus zat ik hele dagen alleen thuis. En dat is best saai, twee maanden lang. Ik zag dit dan ook als een soort minivakantie. Lol maken met mijn medestudenten en proberen al wat vriendschappen te sluiten. Helaas, zoals gewoonlijk in mijn leven, liep alles anders. En hoe verbazingwekkend ook, dit keer was het niet de endo die weer iets voor mij verpeste. Althans, daar ga ik momenteel nog steeds van uit.
De dinsdag voor de introductie en het kamp, werd ik ziek. In de middag begon ik in eens met overgeven. Ik was verder niet misselijk, maar top voelde ik mij niet. ’s Avonds had ik dan ook het gevoel alsof ik was overreden door een bus. Mijn hele romp deed zeer. Maar vooral mijn buik. Wat deed die een pijn. Een pijn die ik niet herkende. Medicatie innemen lukte helaas niet. Zodra ik ook maar iets innam van drinken of eten, gooide mijn lichaam het eruit. Griep? Geen idee, zo voelde dit in ieder geval niet. Zo kon ik niet op kamp. Laat in de avond heb ik op veel aandringen van mijn vriend een mail gestuurd naar de organisatie dat ik niet kon deelnemen aan het kamp. Al was ik er zelf nog steeds van overtuigd dat ik de volgende ochtend weer fit zou zijn. Eigenwijs als ik ben, zette ik dan ook stug de wekker om 06:30. Een goed idee? Alles behalve dat. Toen de wekker ging bedacht ik mij maar een ding: met deze pijn, kan ik niet op kamp. Ik had de hele nacht wakker gelegen door de pijn in mijn buik. En nee, dit was geen pijn door de endo. Krampen? Zeer zeker niet. Vuile steken onder in mijn buik, maar die ik niet herkende. Dit was nieuw. Ik had ’s nachts dan ook een extra kussen gepakt zodat ik schuin kon liggen. Met mijn knieën in mijn nek heb ik in de dalen van de pijn wat kunnen slapen. Mijn vriend was die woensdag gelukkig vrij, dus als er wat was, kon hij voor mij zorgen. Maar wonder boven wonder, leek er overdag niks aan de hand te zijn! Op de steken na, maar die waren lang niet zo heftig als die nacht. We besloten dan ook om ’s avonds uit eten te gaan zodat de week toch nog wat fleurigs had. Maar helaas, de pijn kwam terug toen we in het restaurant zaten. Ik kon op die manier niet goed genieten van de avond en was blij toen we weer thuis waren. Die avond werd ik pas echt ziek. Mijn lichaam wilde niks meer in zich hebben. Hoge koorts, een buik die het nergens mee eens was en hoofdpijn van hier tot Tokyo. Dit was mis. Die nacht sliep ik nog minder dan die nacht ervoor. En de ochtend erna werd het niet veel beter. Mijn vriend ging die ochtend rustig naar het werk. Als er wat was, moest ik bellen. Helaas ging het al snel mis. Een uur nadat hij weg was, viel ik flauw in de keuken. Ik voelde het aankomen dus zat al op mijn knieën. Het moment erna kwam ik bij op de vloer met een van mijn katten in mijn gezicht. Ze drukte haar neus tegen mijn ogen en miauwde zacht. Die wist dat er iets mis was. Snel mijn bed in. Ik had hoge koorts en had het steen koud. Mijn handen en voeten waren lijk wit. Die middag ben ik nog een keer flauw gevallen in de gang. Dit keer voelde ik het niet aankomen met een wondje op mijn hoofd en een blauwe ellenboog tot gevolg. Vrijdags maar toch de huisarts bellen voor medicatie. Ik kon al 2 dagen niet meer eten en drinken. Mijn lichaam hield zoveel mogelijk vocht binnen met als gevolg dat mijn blaas stopte met functioneren. Helaas kon ik ook de medicatie niet binnen houden. Reden genoeg om zaterdags het ziekenhuis te bellen. De kans op uitdroging was te groot en veel beter werd ik niet. Ik hoorde van mijn ouders dat het Nora virus heerste. Acht jaar geleden ben ik al eens ten prooi gevallen aan dit virus, maar dit leek op alles behalve dat virus. Een aantal onderzoeken volgde en voor de arts was er genoeg reden om mij met spoed op te nemen. In het bloed vonden ze geen virus of bacterie, alleen de ontstekingswaardes waren hoog. Al vanaf het eerste moment schreeuwde ik dat dit een blindedarmontsteking was. Maar volgens de artsen kon dat het niet zijn. De zuster zette mijn in isolatie, terwijl niemand dat gezegd had en het ook nergens voor nodig was. Een infuus met vocht werd aangelegd en ik mocht niet proberen om te eten en te drinken. Mijn lichaam had rust nodig. Ik voelde mij verder niet ziek, ook al was de koorts behoorlijk hoog. Ik had vreselijke honger en dorst. Dit had ik thuis ook gewoon. Ik was dan ook heel blij toen zondags het infuus werd afgesloten. 3L vocht hebben zijn in mijn aderen gespoten en eindelijk begon zondagochtend mijn blaas weer te werken. Ook mocht ik proberen te eten en drinken. Dit ging gelukkig goed. Ik voelde mij helemaal opknappen. Ik kreeg weer energie. Toch wilden ze mij nog in de gaten houden. Een extra nachtje volgde. Maar ’s maandags mocht ik dan eindelijk weer naar huis. Heerlijk knuffelen met mijn katjes. En eindelijk weer mijn eigen bed met mijn ventje naast mij. Ik had die zaterdag zijn vest aangedaan naar het ziekenhuis, dus die had ik gelukkig de hele tijd bij mij. Dit werkte als een grote troost. Ik sliep met zijn vest in mijn armen. Zo fijn om dan een vertrouwde geur te ruiken. De verpleging moet mij voor gek hebben verklaard lijkt mij.
Ik ben nu weer een paar dagen thuis en nog steeds weet ik niet wat mij zo ziek heeft gemaakt. Volgende week krijg ik nog een paar uitslagen, maar ik verwacht niet dat daar veel zal uitkomen. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat het mijn blindedarm is. Niet acuut, maar wel chronisch. Nog steeds blijf ik koorts houden. Ook zou dit mijn veel te hoge hartslag verklaren. Of was toch de endo de boosdoener? Ik voel me gelukkig al een stuk beter, al ben ik er nog niet. Helaas mis ik de eerste week school, dus ik zal toch met een soort van achterstand beginnen. Op school zijn ze heel begripvol en dat geeft mij ook rust. Ik hoop dat dit eenmalig was en ik mij gewoon weer kan richten op school etc. Leven met endo is al zwaar genoeg 😉

 

 

meganboers-codegeel meganboers-codegeel2 meganboers-codegeel3

 

Geef een reactie