Zo ontzettend moe…

De laatste tijd heb ik gelukkig niet al te veel last van flare-ups. Ik denk dat het ook te maken heeft met het seizoen; in de zomer ben ik een stuk minder verkrampt. Doordat ik het vanaf september tot ergens in april meestal ontzettend koud heb (tropisch vogeltje hier), voel ik gedurende die maanden een bijna constante spanning in mijn lichaam, vooral in mijn spieren. Die spannen aan in een reactie op de kou. Wanneer ik dan een flare-up krijg, of een ander soort van krampen, schiet dat heel makkelijk door, en heb ik er dus eerder, langer, en intenser last van dan in de zomer. Maar dat is mijn theorie hierover.

 

Anyway, dat mijn pijnniveau momenteel beheersbaar is wil niet zeggen dat ik geen andere ongemakken ervaar. Mijn lichaam werkt ongezien namelijk 24 uur per dag, 7 dagen per week, keihard door in haar gevecht tegen deze ziekte. Hierdoor ben ik, begrijpelijkerwijs, sneller moe dan ik van mezelf in het verleden gewend was.

Dit merkte ik de laatste jaren al geleidelijk aan, vooral wanneer ik ga stappen of er zich een meerdaags evenement (Zomerfeesten, Carnaval) aandient; ik kan in zo’n geval beter mijn energie over de dagen verspreiden en er zo optimaal van genieten, dan één dag voluit te gaan en vervolgens een week plat te liggen.

Maar de laatste tijd begint die vermoeidheid een dagelijkse gewaarwording te worden, net zoals de zeurende pijn die ik meestal weet te negeren.

 

Bijkomend probleem is dat ik geen regelmatige nachtrust heb. Van nature ben ik meer een avond/nachtmens, dus vroeg gaan slapen lukt met heel veel moeite, en dan niet echt van harte. Dus ook al ben ik hartstikke moe, als ik vroeg naar bed ga lig ik alleen maar langer wakker. Wanneer ik dan uiteindelijk in slaap val, word ik meerdere keren per nacht wakker. En dan bedoel ik klaarwakker. Het komt wel eens voor dat even naar de wc gaan of me eenvoudigweg omdraaien voldoende is om weer in slaap te vallen, maar meestal is er meer nodig dan dat. Het is dan ook niet ongebruikelijk dat ik midden in de nacht een hoofdstuk uit een boek lees, totdat de letters voor mijn ogen dansen. Ik heb daarom altijd een boek of mijn tablet naast mijn bed liggen. Wanneer mijn hondje dan fijn tegen me aankruipt en begint te snurken, helpt dat wel om de slaap na verloop van tijd weer te vatten. Voor een uur of twee.

 

Het resultaat is dat ik, hoewel ik meestal zo’n 8-10 uur in bed lig, ik op een nacht misschien 4-5 uur daadwerkelijk slaap, maar niet heel erg diep. Met als gevolg dat ik ’s ochtends moe wakker word en op mijn werk direct naar de koffie grijp (niet heel erg endo-proof trouwens, die cafeïne, maar wel noodzakelijk om alert te blijven).

 

Wat helpt is om ’s middags even een uiltje te knappen, wanneer ik daar de kans voor heb. Zo’n dutje duurt meestal hooguit een uurtje, maar ik kan er daarna wel weer even tegenaan, zodat ik niet ’s avonds als een natte dweil op de bank hang of een afspraak moet afzeggen. Ook probeer ik met regelmaat te gaan sporten, ook als ik moe ben. De lichamelijke inspanning voelt goed, het is iets waar ik nog enige controle over heb, en mentaal krijg ik er energie van.

 

En wanneer ik echt het gevoel heb dat ik rechtop in slaap zou kunnen vallen (wat nooit gebeurt, trouwens), zorg ik ervoor dat ik in het weekend een zeer lege, of in ieder geval flexibele planning heb, zodat ik lekker lang kan uitslapen. Een hele ochtend luieren in bed met meerdere dutjes na het tijdstip dat doordeweeks mijn wekker af gaat, helpt om een beetje bij te slapen.

 

Maar echt weggaan zal die vermoeidheid nooit.

Geef een reactie