Een zoektocht naar balans

Code Geel - Endometriose BalansDe moeilijkste zoektocht die ik als chronisch zieke heb ervaren, is de zoektocht naar een goede balans naar wat ik wil en wat ik kan. Dit klinkt best zweverig als ik het zo schrijf, maar zo ervaar ik het totaal niet. Dat wat ik wil en dat wat ik kan liggen namelijk soms best ver van elkaar af, terwijl het voor mijn gemoedsrust toch beter zou zijn om ze op één lijn te krijgen.

Inmiddels zit ik bijna vijf jaar thuis en ben ik tegen torenhoge muren opgelopen die mij vooral heel veel frustrerende momenten opleverden. Wat een hel is dat als je iets zo graag wilt en zo graag doet, maar dat je amper je lichaam van de bank af kan krijgen. Voor mijn gevoel stelde ik al mijn vrienden en familie teleur, want in mijn ogen waren vooral zij hier de dupe van. Zij konden namelijk niet de tijd met mij doorbrengen die ze zo graag wilden. Maar natuurlijk waren zij niet teleurgesteld in mij (uitzonderingen daargelaten). Zij vonden het logischerwijs wel heel jammer, maar het was niet mijn schuld. Ik kon er niks aan doen. Ik was juist diegene die mijzelf keer op keer teleurstelde. Ik verwachte van mijzelf dingen die ik totaal niet kon waarmaken, waardoor ik vanuit mijn ogen gezien keer op keer faalde. Mijn lichaam en geest (dat wat ik kan en wat ik wil) zaten totaal niet op één lijn, of waren eigenlijk zelfs aartsvijanden.

Om niet telkens tegen die muur aan te lopen ben ik op zoek gegaan naar een manier hoe ik een goede balans kon vinden voor mijzelf. Een lange weg die niet altijd van harte ging, maar die me uiteindelijk veel opleverde en nog steeds oplevert. Het leren herkennen van signalen die mijn lichaam aangaf was voor mij de eerste stap. Een stap die vrij eenvoudig klinkt, maar in de praktijk voor mij erg moeilijk was. Na jaren van het volledig negeren van mijn lichaam, was ik niet alleen totaal uitgeput, maar herkende ik geen enkel signaal meer. Ik stond ver van mijn lichaam, terwijl het, voor een goede balans en samenwerking tussen lichaam en geest, heel belangrijk is om dichtbij je lichaam te staan. Mijn eerste stap was dus
eigenlijk niet het leren herkennen van de signalen, maar tevreden worden met mijn lichaam zoals hij is, met alle klachten, kwaaltjes en beperkingen, en ook alle goede dingen die je soms makkelijk over het hoofd ziet.

Het is niet iets wat vanzelf verandert, dat heb ik inmiddels wel geleerd. Het is een kwestie van je gedachtegang veranderen. Een heel proces, wat veel tijd en energie vergt. In plaats van denken “goh, lig ik alweer met pijn op de bank”, kan je je gedachten veranderen naar “lekker even op de bank genieten van een serie of film, want mijn lichaam heeft dat nou eenmaal nodig”. Als je op deze manier constant je negatieve gedachten weet te buigen, wordt het op den duur een automatisme en geeft het meer rust. Ik merkte hierdoor ook dat ik mijn signalen langzaam maar zeker beter begon te voelen. Ik had immers geaccepteerd dat de pijn bij mij hoorde en dat dat prima is. Ik was tevreden met mijn lichaam en dat zorgde ervoor dat ik makkelijker mijn rust kon vinden als ik een signaal doorkreeg. Ik ging ernaar handelen in plaats van negeren, wat uiteindelijk resulteerde in meer energie en vooral meer geluk. Ik kon echt niet ineens de wereld aan, maar mijn lichaam en geest werden gewoon steeds meer vrienden. Geen gevecht meer met mezelf.

“Als je naar de signalen van je lichaam luistert merk je het eerder als je uit balans raakt. Je kunt eerder corrigeren en op die manier gezonder leven met behulp van je eigen lichaam.” – Jelle Hermus

Inmiddels ben ik al heel wat stappen verder. Ik heb veel geleerd, maar het belangrijkste is dat alle kwaaltjes bij mij horen en dat dat prima is. Het is ook helemaal niet erg om er af en toe even flink van te balen, want leuk wordt het nooit. Maar als je alles aan jezelf accepteert, al het positieve en het negatieve, en je zorgt ervoor dat je goed naar alles wat je lichaam je vertelt luistert. Dan zorg je ervoor dat je lichaam heel goed in staat is om goed in balans te zijn.

 

Yvette

Geef een reactie