Mijn zoektocht naar de diagnose endometriose

Mijn naam is Sanne, ik ben 29 jaar en nieuw op deze blog. Af en toe zullen jullie van mij een gastblog lezen. Sinds april dit jaar weet ik dat ik endometriose heb. In mijn eerste blog wil ik jullie meenemen in mijn zoektocht naar deze diagnose.

Zes jaar geleden was ik voor het eerst bij de huisarts vanwege mijn menstruatieklachten. Ik begon te vertellen over de buikpijn die ik had als ik ongesteld was, de moeizame stoelgang, de moeheid en pijn van de laatste periode terwijl ik jaren daarvoor altijd een pijnloze menstruatie had en altijd door de maandelijkse periode heen fietste. Mijn huisarts dacht direct aan endometriose en ik kreeg een verwijzing naar een gynaecoloog.

Vier lange weken waarin ik moest wachten voor een afspraak bij de gynaecoloog volgden. Super zenuwachtig was ik, ik weet het nog als de dag van gisteren. Maar binnen 10 minuten stonden mijn vriend en ik alweer buiten. Op de inwendige echo was niets te zien, behalve wat ontlasting. Mijn klachten leken daarom meer op obstipatie te duiden en ik kreeg movicolon mee naar huis om de stoelgang te verzachten. Tevens vertelde de gynaecoloog me dat de pil er juist voor zorgt dat je helemaal geen endometriose kan krijgen. Dit is de grootse onzin weet ik nu. Maar jong en leken dat we waren op dit gebied, vertrouwden we op de gynaecoloog.

De jaren erna hield ik de pijnen bij de menstruaties, die de ene maand heftiger waren dan de andere maand. Regelmatig ben ik in die jaren bij de huisarts geweest. Er zijn uitstrijkjes gemaakt, inwendige en uitwendige onderzoeken gedaan. Inmiddels ging ik zelf ook denken dat het tussen mijn oren zat, het er allemaal bij hoorde en de een nou eenmaal meer klachten heeft van de menstruatie dan de ander.

Tot we twee jaar geleden begonnen aan onze kinderwens. We hebben 2 neefjes, en ook bij ons begon het erg te kriebelen. We gooiden de pil in de vuilnisbak en de spannende wachtweken volgden. Maar een zwangerschap bleef uit. We dachten eerst dat dit vooral te maken had met de timing. Mijn vriend is voor zijn werk namelijk vaak in het buitenland en ik heb een onregelmatig cyclus. Hoe lastig wil je het inderdaad hebben als het op perfecte timing aankomt.

Inmiddels waren we een jaar aan het proberen en maakten we een afspraak bij onze nieuwe huisarts. Of eigenlijk was het nog geen jaar, maar we waren allebei ongeduldig geworden, we willen zo graag een kindje van ons samen!
Bij mijn vriend werd alvast gestart met een vruchtbaarheidsonderzoek. Helaas bleek mijn vriend verminderd vruchtbaar en werden we doorverwezen naar de gynaecoloog.
Mijn vriend moest starten met condensyl om de vruchtbaarheid te verbeteren. Bij mij werden er cystes in de eierstokken gevonden, wat voor mij niet als een verrassing kwam. Er werd bij mij bloedgeprikt en 2 weken later moesten we terugkomen voor de uitslag.
Uit de bloeduitslagen kwam dat ik PCOS (Polycysteus ovarium syndrome) heb en kreeg behandelingen met de ‘horrormonen’ Clomid.
Het bloedonderzoek en ook de beelden van de inwendige echo lieten zien dat ik een eisprong had en ook de vruchtbaarheid van mijn vriend was verbeterd. Yes! Eindelijk goed nieuws voor onze kinderwens! Dachten we..

Tot de dag dat ik één keer voor controle niet bij mijn eigen gynaecoloog terecht kon. Ik zag haar bezorgde gezicht tijdens de inwendige echo. Ze zei amper iets en was alleen maar met het inwendige echo ding binnen in me aan het drukken tegen mijn baarmoeder en eierstokken met de vragen of het pijn deed. Gek genoeg niet. Maar 2 dagen later moesten we terugkomen voor een afspraak met ons behandelend gynaecoloog. Wat ik vreemd vond, en kreeg er een vreemd onderbuikgevoel van. We waren immers al 4 maanden onder behandeling en nooit moesten we zo snel terugkomen voor een nieuwe afspraak.
Twee dagen later. Vanuit het niets zei onze behandelend gynaecoloog terwijl ik daar met mijn benen wijdt lag met dat inwendige echo ding in me dat hij inderdaad wat endometriosehaarden zag. WAT? &^@#%(
Ook zei hij doodleuk dat het vooral voorkomt bij vrouwen met blond haar en blauwe ogen. Was dit een grap? Dacht ik. Had mijn huisarts dan al die jaren al gelijk gehad? En had ik al die tijd maar vertrouwd op mijn eigen ‘niet pluis’ gevoel. Had ik maar…
Huilend zat ik 2 weken daarna met mijn vriend, na een vervolggesprek met ons behandelend gynaecoloog, op de gang te wachten om afspraken te maken voor de kijkoperatie die zou volgen. De gynaecoloog van 2 dagen geleden kwam voorbij gelopen met een medelevende blik en ook de ogen van de mensen in de wachtkamer voelde ik in mijn rug prikken. Mijn emoties inhouden tot in de auto lukte niet meer. Na al die jaren van geen herkenning van de endometriose en onze onvervulde kinderwens die nu verder weg lijkt dan ooit sloeg deze diagnose bij mij in als een bom.
Inmiddels ben ik onder behandeling van de psycholoog om dit alles een plekje te geven. De kijkoperatie heb ik uiteindelijk niet in dat ziekenhuis laten uitvoeren en heb om een verwijzing gevraagd naar een ander ziekenhuis, naar een gynaecoloog die gespecialiseerd is in endometriose.
Hoe dit alles gaat vertel ik jullie in een volgende blog.

rgr

Geef een reactie