Zomerfeesten

Sinds enkele maanden woon ik in Arnhem, na ruim 3 jaar in Maastricht te hebben gewoond. Wat jullie nog niet weten is dat ik tijdens en direct na mijn studie in Nijmegen heb gewoond, met veel plezier. Hier heb ik, naast studeren en een actief lidmaatschap bij een studentenvereniging, ook zo’n vijf jaar in de horeca gewerkt. Dit begon bij een populaire kroeg aan het Koningsplein, en toen deze tijdelijk dicht ging voor renovatie ben ik doorgestroomd naar de Molenstraat. Zodoende ben ik in aanraking gekomen met onder andere de Zomerfeesten.

 

Als student-werkzaam-in-de-horeca ervoer ik dit evenement vooral achter de schermen: overdag terras lopen, ’s avonds binnen werken, en na het poetsen stevig naborrelen met collega’s. Nog behoorlijk beschonken werden dan de wandelaars uitgezwaaid op de Wedren, om vervolgens mijn roes ietwat uit te slapen en het geheel te herhalen. Good times.

 

De laatste jaren bezoek ik de Zomerfeesten niet meer als medewerker, maar als feestganger. Zo ook dit jaar. Ik kon niet de gehele week vrij krijgen van mijn werk, maar wel de maandag en vrijdag van die week. Zo geschiedde.

 

Vorige week vrijdag spoedde ik mij na het werk naar huis. Mijn tas was al ingepakt, dus ik hoefde mijn hondje slechts zijn tuigje aan te trekken en de bus en trein te nemen naar Nijmegen. Die avond was het nog redelijk rustig in de stad, maar we genoten al wel van de gratis cocktails die in één van de kroegen werden aangeboden. Zaterdag was het al goed te merken dat dit jaar de jubileumeditie was; het was afgeladen vol en de stemming zat er goed in.

Nu is het zo dat ik vanwege de endo nooit zeker weet of ik een avond stappen kan volhouden. Voor je het weet speelt de pijn op, of krijg ik last van een bijwerking van de medicijnen. Ik ben dan ook altijd blij met iedere gelegenheid dat het wel kan. Ook wordt afgeraden alcohol te drinken, maar daar hou ik me niet zo goed aan. Liever matig ik mijn consumptie door af te wisselen met fris en van tevoren een goede maaltijd te eten. Door de medicijnen word ik nu ook eerder misselijk dan dronken, dus dat is wel een handige graadmeter, al probeer ik dat ook voor te zijn. Mijn vriendin, waar ik logeer als ik in Nijmegen ben, wil zelf ook verstandig hiermee omgaan, dus dat scheelt. We hebben namelijk allebei het ‘probleem’ dat na een avond stevig stappen we de volgende dag met een borrelende buik zitten. Dat is liever te voorkomen door het niet al te bont te maken.

 

De eerste paar dagen ging het goed, afgezien van het zeurende gevoel dat ik tegenwoordig dagelijks ervaar. Maar op zondagavond kwam ik mezelf toch tegen. Of het lag aan de fles wijn die we bij het eten gedronken hebben (ik had een bon voor een driegangendiner bij een trattoria gewonnen), of dat het kwam doordat ik teveel hooi op de vork had genomen, ik weet het niet. Feit is dat ik na het eten op korte tijd een aantal keren naar het toilet moest, en dat de druk in mijn buik aanhield. Ik dacht eerst nog dat het gewoon wat ‘rommelen’ was, zoals ik dat vroeger ook vaker had. Maar na verloop van tijd voelde ik ook krampen, en steken rondom – vermoedelijk – een eierstok. Daarna nam de druk steeds meer toe en begon ik moeilijker te lopen, omdat mijn hele bekken verkrampte. Ik moet hierbij vermelden dat ik ook een blessure in mijn onderrug heb (het resultaat van een poging tot skiën als student), die heel fijn opspeelt op zo’n moment.

 

Ik wilde echter nog niet opgeven. Nadat nog een toiletbezoek geen opluchting bood, zocht ik wel even een rustig plekje op een verrassend comfortabele bank in een kroeg. Mijn vriendin, heel begripvol, sloeg een verzoek tot dansen af om mij gezelschap te houden. Na een tijdje leek het wat af te zwakken, dus stelde ik voor om nog een drankje te bestellen. Eenmaal bij de bar aangekomen moest ik toch echt even erop leunen. We werden nog door iemand aangesproken die probeerde met me te flirten, maar ik kon me daar echt niet meer op concentreren.

 

Het stomme is dat ik op zo’n moment gewoon moet zeggen dat het niet gaat en dat ik beter naar huis kan gaan. Ik wil echter niet de lol van mijn gezelschap verpesten, en vind het daarom nog lastig om dit altijd op tijd aan te geven. Mijn vriendin hakte op een gegeven moment de knoop door. “Het gaat niet meer, he?” vroeg ze. “Dan gaan we nu lekker naar huis.” Na een ibuprofen viel ik ook behoorlijk snel in slaap. Mijn lichaam had het blijkbaar echt nodig.

 

De volgende dag voelde ik me een stuk beter en konden we onze plannen voor die dag gewoon voortzetten. We begonnen met abseilen van de St. Stevenskerk. Dat was erg gaaf! Daarna een beetje rondgelopen en wat gegeten, en ’s avonds met nog een andere vriendin op de Smaakmarkt gegeten en bij een aantal pleinen van de live muziek genoten.

 

FB_IMG_1468915735875

 

Het heeft waarschijnlijk wel geholpen dat we behoorlijk rustig aan hebben gedaan met alcohol, het niet heel erg laat hebben gemaakt iedere avond, en verstandige keuzes hebben gemaakt qua eten. In plaats van dagelijkse vette hap – ook midden in de nacht – hebben we bewustere maaltijden gegeten met gezondere ingrediënten. Ik merkte in ieder geval veel minder gerommel in mijn buik dan voorgaande jaren, zelfs met de endo.

 

Op dinsdag, woensdag en donderdag moest ik gewoon werken, maar donderdag na mijn werk toog ik weer met tas en hond naar Nijmegen. Deze avond stond ook een borrel met mijn reünistenvereniging op het programma. Daar hebben we even gedag gezegd en een drankje gedronken, om vervolgens de andere pleinen in de stad aan te doen. Omdat vriendin-lief de dag erna nog een vergadering had op haar werk, maakten we het niet al te laat. Daardoor was ik op vrijdag ook behoorlijk op tijd weer fris en fruitig, en besloot, nu het nog relatief rustig was, mijn hondje even mee te nemen de stad in. Van de hele intocht zelf en het bezoek van de koning heb ik echter niets meegekregen… ’s Avonds weer uitgebreid gefeest met vriendin, wat van haar schoonfamilie, en oud-collega’s. Al met al een leuke afsluiting van een mooie week. En – niet geheel onbelangrijk – weinig last van de endo. Misschien hadden de warmere temperaturen hier ook iets mee te maken? (In de winter verkramp ik namelijk erg snel door de kou, waardoor pijn door endo vaker en heviger opspeelt.)

 

Vorig jaar stonden mijn vriendinnetje en ik de wandelaars toe te zwaaien bij hun binnenkomst na één van de dagetappes. “Wat gezellig, zeg,” merkte ik op. “Je ziet dat de mensen er plezier in hebben. En zo toegejuicht worden zal ook wel schelen.” We hebben toen het plan opgevat om zelf ook eens de Vierdaagse te lopen. Het idee is om dit vóór ons veertigste te doen. Dan hebben we dus nog acht jaar om de tijd te vinden om fatsoenlijk te kunnen trainen van tevoren.

 

Ik wil me dan wel laten sponsoren voor een goed doel. Niet alleen is dit een goede motivatie om de Vierdaagse uit te lopen, maar ook vind ik het een mooie gedachte om mijn lichamelijke inzet tot nut te laten zijn van iets groters. Ik zal te zijner tijd dan ook zeker nagaan hoe ik mij kan laten sponsoren voor de Endometriose Stichting.

Geef een reactie