Acceptatie

Als je een chronische ziekte hebt, kun je tegen een heleboel dingen aan lopen. Buiten de lichamelijke ongemakken en pijn kan het geestelijk ook een hoop met je doen. Dingen die je graag wilt, kunnen niet meer en vaak worden complete levens aangepast om alles draaglijker te maken. Dat hele proces noemen ze acceptatie. Ik heb me vaak afgevraagd: wanneer accepteer je dan iets? Als je er geen last meer van hebt? Als de fysieke klachten over zijn? Als een arts of therapeut vindt dat je het geaccepteerd hebt? Ik denk daarom ook dat je iets op verschillende vlakken kunt accepteren. Hoe zit dat voor mij?

In mijn hoofd.
Acceptatie in mijn hoofd was het makkelijkst. Ik heb altijd gezegd dat ik een chronische ziekte HEB, maar dat ik zeker niet chronisch ziek BEN. In mijn hoofd ben ik rationeel en weet ik dat er niets aan te doen is. Ik kan er boos of verdrietig om worden, maar dat veranderd niets aan de situatie. Ik kan inmiddels ook goed praten over de endometriose. Wat het is, hoe het voelt en hoe de operaties gingen.

In mijn hart.
Acceptatie vanuit mijn hart is wat lastiger. Je hoofd kan van alles roepen, maar voelt dat ook zo? Pas na mijn laatste operatie kan ik zeggen dat er ook acceptatie is vanuit mijn hart. Ik voel me hartstikke goed, ik ben weer fit en kan weer veel ondernemen.

Met mijn lichaam.
Ik dacht dat ik mijn lichaam wel accepteerde. Totdat ik een oefeningen tijdens de coachopleiding moest doen. Toen kwam ik erachter dat ik op zich wel tevreden ben met mijn lichaam en zelfs trots ben op de littekens van de verschillende operaties. Maar het vertrouwen in mijn lichaam was nog niet terug. Bij elke menstruatie hield ik onbewust toch mijn navel nauwlettend in de gaten. (Hier kwam voorheen tijdens de menstruatie ook bloed uit). Bij elke kriebel of elk steekje trok ik mijn shirt omhoog om te controleren. Ik had het gevoel dat elk moment mijn lichaam in elkaar zou vallen.

Goede oefening.
Wat voor mij een erg goede oefening was, is een bodymeditatie. Voor sommigen zal dat erg zweverig klinken, maar eigenlijk is het dat niet. Zoek een rustig plekje op om lekker ontspannen te kunnen zitten. Sluit je ogen. Bij deze meditatie ga je stap voor stap elk stukje van je lichaam na. Je begint bij je voeten. Hoe staan je voeten op de grond? Hoe voelen je voeten? Dat zijn allemaal vragen die je je kunt stellen. Gewoon even stilstaan bij elk aspect van je lijf. Dan ga je verder omhoog naar je enkels enzovoort. Ik vond deze oefening heel erg ontspannend en gaf me een beter beeld van mijn eigen lichaam. Ik voelde mijn lijf beter.

Bij mijn buik aangekomen merkte ik dat het erg lastig was om goed te kunnen voelen. Uit zelfbescherming heb ik mijn buik altijd buiten beschouwing gehouden. Door mijn handen op de buik te leggen, kon ik beter voelen. Elk klein stukje van mijn buik. Van buiten en in gedachten ook van binnen. Ik durfde weer door te ademen en mijn buik letterlijk los te laten. Want zeg nou zelf dames: wij houden gewoon graag onze buik in! Wat een fijn gevoel gaf dat!

Acceptatie.
Voor mij is acceptatie: als je hoofd, je gevoel en je lichaam het met elkaar eens zijn. Een klein zinnetje dat mij daar altijd bij helpt is: Het is zo! En deze mooie quote van Beau Schneider in Happinez: “Loslaten is niets anders dan iets kunnen accepteren”.

Dus dames…ik roep jullie allemaal op: LAAT DIE BUIK LEKKER LOS!

Geef een reactie